ომის ქრონიკები 8,9,10 აგვისტო

გავაგრძელო ამბავნარი…

8 აგვისტო
რადგან 7 – ში გვიან დავიძინე, 8 აგვისტოს დაახლოებით 11 – ის ნახევარზე გამეღვიძა დილით. ავდექი, ფანჯარასთან მივედი და უცებ ფანჯარა მთლიანად გაიღო და რაღაც ხმაურმაც მოაღწია. გუშინდელი ამბების გამო, გადავწყვიტე რომ ეს უბრალო რამ არ იქნებოდა და ტელევიზორი ჩავრთე, მართლაც აღმოჩნდა, რომ გორი პირველად დაიბომბა (ახალბაღის მიმდებარე ტერიტორია) გასაგები იყო, რომ კარგი რამ არ ხდებოდა.

უბანში, რომ გამოვედი ჩოჩქოლი შევნიშნე, მეზობლები შეშფოთებული აჰყურებდნენ ცას და ნერვიულად საუბრობდნენ, თუმცა ბიჭები მაინც მხნეობას ვინარჩუნებდით და უადგილოდ ვლაზღანდარობდით კოკოითსა და კულახმეტოვზე.

დედაჩემი წინა დღეს ბორჯომში იყო და მეტად შეშინებული ჩამოვიდა, ქარელთან მაშინ ჩამოუგდიათ ბომბი, სახლში რომ მოდიოდა უკვე და დაფეთებული შემოვარდა. შევეცადე მაქსიმალურად “გაქვავებული” სახე მიმეღო და დამემშვიდებინა.

ქალაქში განუწყვეტლივ ისმოდა სასწრაფოების სირენების ხმა და ელვისისწრაფით მიმქროლი მანქანების ხმაური, რეზერვისტების მწვანე კამუფლიაჟებს თვალს ვერ მოარიდებდი, ნათელი იყო რომ ქვეყანა კისრამდე გადაეშვა ომში, რომელიც, ვაგლახ რომ ასე ცუდად დამთავრდა ჩვენთვის.

ღამის 9 – ის ნახევარზე, როდესაც უკვე ნათელი გახდა, რომ რუსები კონტრშეტევაზე გადმოვიდნენ, ქუჩის ბოლოში მეგობარმა ამოიარა, რომელსაც მჭიდრო კავშირები ჰქონდა კონტრდაზვერვის სამმართველოსთან და მითხრა: “თუ წასასვლელი გაქვს, წადი, ბიჭებმა დამირეკეს ძლივს გამოვასწარით რუსებს, უკან ვიხევთო” თვითონ წასვლას არ აპირებდა.

სახლში შევბრუნდი და ჰოი საოცრებავ, 9 საათიან კურიერში წამყვანებმა უდარდელი სახით გვამცნეს, რომ ქართული ჯარები ცხინვალს მთლიანად აკონტროლებდნენ და ჯავისკენ მიიწევდნენ. ერთი წყრომით გავიფიქრე იმ ჩემ მეგობარზე და დედაჩემს ვაიძულე უარით გაესტუმრებინა მეზობელი, რომელიც თბილისში წაყვანას გვთავაზობდა.

ამ პერიოდში ჩვენ სახლში უკვე მოგროვილი იყო სადღაც 10 – მდე ადამიანი, რომლებსაც ჩვენი სარდაფის კედლების სიმტკიცის იმედი ჰქონდათ, ხმები დაირხა ამ ღამით გორი დაიბომბებაო და ჩვენც ღამის გათევა სარდაფში მოგვიხდა. უგემური ღამე გავატარეთ, ღმერთმანი.

9 აგვისტო
ამ დღეს უკვე რეზერვისტების სრული მობილიზაცია გამოცხადდა, შადრევანპირველმაც ოფიციალურად გვამცნო, რომ რუსეთის სახმელეთო ძალების 58 – ე არმია გვიტევდა და გამძლეობისკენ და ერთობისკენ მოგვიწოდა. ქალაქში გაზი გამოირთო. ცოტა ხანში ჩემი მეგობარი ვანოც მოვიდა, რომელიც იმის მიუხედავად, რომ გაწვევა არ მოსვლია, რეზერვისტობის გამო კომისარიატში საკუთარი ინიციატივით მივიდა და რაკი იქ არავინ დახვდა ჩემთან შემოვლა გადაწყვიტა. ცოტა ხანი ვისაუბრეთ და უკვე წასვლას რომ აპირებდა საშინელი გრუხუნის ხმა გავიგეთ, მომეჩვენა რომ სახლის კედლები შემოიწია და მერე გაიწია. როგორც გავარკვიეთ რუსებს დაუბომბავთ სატანკო ბაზის მიმდებარე ტერიტორია ე.წ. “ვერხვები”(დაახლოებით1200 მეტრი ჩემი სახლიდან) სადაც ვანოს სახლი იდგა. ვანო სწრაფად გაეშურა სახლისკენ და აღმოჩნდა ბომბი ზუსტად მის კორპუსს დაეცა, ბინა თითქმის განადგურდა. ეს კადრები კი ყველას აქვს ნანახი.

ამ პერიოდიდან მოყოლებული გორთან მიმოსვლა უაღრესად გართულდა და იმატა ჩვენ ტელეფონებზე შემოსული ზარების რაოდენობამ. ჩემი ძმა და მამაჩემი კიევიდან უშედეგოდ ცდილობდნენ დაკავშირებას. ქალაქიდან ვისაც შეეძლო ყველა გადიოდა, საინფორმაციო ცენტრიდანაც გვირჩიეს, დაგვეტოვებინა ქალაქი, ვინაიდან მართვის სადავეები ხელიდან გაექცათ. მოკლედ სიტუაცია ქაოსისკენ მიემართებოდა.

სწორედ ამ დროს გორის რაიონის სოფელი სკრიდან, მანქანით რაღაც სასწაულით შემოაღწია ჩვენმა ნათესავმა და იქ წასვლა შემოგვთავაზა, ჩვენც გადავწყვიტეთ რომ უკეთესი იქნებოდა თუ გორიდან დროებით მაინც გავიდოდით. დეიდაჩემმა კი სასტიკად იუარა წამოსვლა, მე მაინც აქ დავრჩებიო. სწრაფად გავიარეთ ქალაქის ცარიელი ქუჩები და ის ღამე სკრაში გავათიეთ. მთელი ღამე აღწევდა ყრუ გრუხუნის ხმა სახლში.

10 აგვისტო
სკრაში ჩასულები, ფაქტიურად ინფორმაციულ ვაკუუმში აღმოვჩნდით. ძველი ტელევიზორი თითქმის ვერ იჭერდა ვერცერთ არხს, ხოლო თუკი ვინმე მოახერხებდა ტელეფონებზე დაკავშირებას, მხოლოდ შეშინებული ხმით გვამცნობდნენ ხოლმე, თუ სად რამდენი ადამიანი დაიღუპა და რომელი დასახლებული პუნქტი დაიბომბა. ამ ზარებს თან ერთვოდა ბომბდამშენების ზუზუნი და აფეთქებების ხმა, რომელიც გორიდან მოდიოდა. ერთი ბომბი ჩამოვარდა სკრასთანაც, ტრასის ახლოს.

ეს კადრები ახლაც შენახული მაქვს.

მოკლედ 10 აგვისტო ჩვეულებრივი დღე გამოდგა, რომლის დროსაც კიდევ უფრო მატულობდა სასოწარკვეთილების და საკუთარი უძლურების შეგრძნებით გამოწვეული ზიზღის გრძნობა, როგორც გამოირკვა, ყველაზე საინტერესო და დრამატული სწორედ მომდევნო დღეები აღმოჩნდა.

ქსენოფობი ვარ?

იყო ჩემ ცხოვრებაში პერიოდი, როდესაც გულწრფელად მწამდა, რომ მთელ სამყაროში, მხოლოდ ჩემი საქართველო იყო ის ქვეყანა, რომელიც არსებობას ნამდვილად იმსახურებდა. მხოლოდ საქართველოს ჰქონდა ისეთი წარსული, რომელსაც სხვა ვერც ინატრებდა. მხოლოდ ქართული მართლმადიდებლობა იყო რელიგია, რომელიც ფლობდა ჭეშმარიტების ექსკლუზივს და მხოლოდ ქართველი (არავინ ქართველის გარდა) იყო ნამდვილი ადამიანი. სხვა დანარჩენებს ვერ ვიტყვი რომ ზიზღით ან ამრეზით ვუყურებდი, მაგრამ ქართული ისტორიისა და პროპაგანდის საშუალო სტატისტიკური მსხვერპლი ვიყავი. ახლაც არ ვარ მამა აბრამის ბატკანი, მაგრამ ასეთი აქოთებული აზრები აღარ მაწუხებს. პირიქით, ერთი პერიოდი იმასაც კი ვოცნებობდი, მთელ მსოფლიოს ერთად ეცხოვრა და ერთი ხელისუფალი ჰყოლოდა. ამაზე კი ერთმა ახლო ნაცნობმა უხეშად მომიჭრა, ეგეთი სამყარო მარტო ჯონ ლენონის სიმღერებში არისო. მართალი იყო ის ადამიანი, მაგრამ ოცნებას კაცი არ მოუკლავს, დალახვროს ეშმაკმა

ნებისმიერ ეთნიკურ უმცირესობას, კონსტიტუციით გათვალისწინებული ყველა უფლება და თავისუფლება აქვს მინიჭებული და ეს განუხრელად უნდა სრულდებოდეს, ამაზე არავინ დავობს. ამაზრზენია ადამიანთა ეთნიკური წარმომავლობის მიხედვით გამორჩევა და ამის გამკეთებელი უმკაცრესად უნდა ისჯებოდეს, მაგრამ აქვე თავს იჩენს ერთი პრობლემა…

ნამდვილად არ ვაპირებ კუდიანებზე გამოდევნებას და შეთქმულების თეორიის აპოლოგეტობას, მაგრამ უბრალოდ ვიცი, რომ ეთნიკური უმცირესობათა დაცვის მოტივით, ძალიან ხშირად მოქმედებენ ამ უკანასკნელთა სახელმწიფოების სპეცსამსახურები. ისინი ქმნიან სხვადასხვა ფონდებს, არასამთავრობო ორგანიზაციებს, კლუბებს ერთი შეხედვით მეტად დადებითი ფუნქციით, მაგრამ სინამდვილეში მათ მთავარ ფუნქციას ქართული სახელმწიფოსათვის ძირის გამოთხრა წარმოადგენს და როდესაც ამას ვიაზრებ, ნამდვილად მაქვს ბრაზის საფუძველი.

ძალიან ხშირად მათი სამიზნე ხდებიან ახალგაზრდა, ნიჭიერი ქართველები, რომელთაც ვერ მოუსწრიათ ლიბერალიზმის პრინციპების ჯეროვნად გადახარშვა თავში და ყველაფერს ურჩევნიათ თუ ქართველების უხეშობაზე, ნაციზმზე და არატოლერანტობაზე ალაპარაკებ. ეს მათ გმირული საქციელი ჰგონიათ და შეიძლება უკვირთ, რატომ არავინ უმშვენებს მკერდს მედლით “საბრძოლო მამაცობისათვის”

განა ქართველებს საკრიტიკო არა გვაქვს? არა ბატონო, ბევრი. ძალიან ბევრი. განა არ უნდა ვაკრიტიკოთ? ამაზე ორი აზრი არ არსებობს. მაგრამ დაე ყველას ახსოვდეს რომ “სახელმწიფო ესე მაინც არის საქართველო” და ლიბერალიზმის პრინციპების დაცვისკენ მიმართული გულმხურვალე ზრუნვა, ქვეყნის ეროვნული უსაფრთხოებისაკენ მოქნეულ მახვილად არ უნდა გვექცეს.

ნებისმიერი შეგნებული მოქალაქე ვალდებულია იზრუნოს, სხვა მისგან განსხვავებული ეთნიკური წარმოშობის მოქალაქეთა უფლებების დაცვაზე, მაგრამ ეს ზრუნვა გამოხატული უნდა იყოს, მათში სახელმწიფოებრივი აზროვნების განვითარებით, მუდმივი ცდით, რომ ასეთ მოქალაქეებს კარგად ჰქონდეთ შეგნებულნი, რომ ისინი უცხო ქვეყნიდან გადმონერგილი სიმსივნე კი არა, მრავალფეროვანი, მულტიკულტურალური და მულტიეთნიკური ქართული სახელმწიფოს ბურჯები არიან და თავი შორს დაიჭირონ იმ აზრებისა და იდეებისაგან, (აქ პირველობას არავის უთმობენ სომხები) რასაც როგორც უკვე ვთქვი სხვადასხვა ენჯეოების სახელს ამოფარებული ჩვენი სამშობლოს მტრები ქადაგებენ (სამწუხაროდ უნდა დავძინო, რომ მათი აბსოლუტური უმრავლესობა ჩვენი მეზობელი სახელმწიფოებია)

ვისთვის გამომდგარა კარგი და სასარგებლო პაპზე დიდი კათოლიკობა ჩვენ რომ გამოგვადგეს? მაგრამ, მოსწონთ ამ ახლადგამოჩეკილ ადამიანის უფლებათა დამცველებს სულიშემძვრელი იდეებისა და აზრების დეკლარირება “ჩაგრულ რუსზე, უსამართლოდ შეურაცხყოფილ სომეხზე, ცინიკურად მოხსენიებულ თათარზე, დაბომბილ ოსზე” და ა.შ. იმას კი არ უფიქრდებიან, რა მდგომარებაში არიან საქართველოს მოქალაქენი იმ ქვეყნებში… არ ვიძახი, რომ ადეკვატურად უნდა ვუპასუხოთ, ეს არც ხდება ასე და საქართველოში ეროვნული უმცირესობების დაცვის კუთხით პროგრესი აშკარაა. რა თქმა უნდა სასურველისგან ჯერ ძალიან შორს ვართ, მაგრამ რეგიონის მასშტაბით უდავოდ ლიდერები ვართ და ეს ძალიან მახარებს. ნამდვილად გვაქვს იმის პოტენციალი, რომ ეს პრობლემა მოვაგვაროთ და წინ ვიაროთ.

პ.ს.ამ პოსტის დაწერა, ერთ – ერთ ასეთ “ენჯეოში” მომუშავე ჩემ მეგობართან გამართულმა არაერთმა დისკუსიამ მომაფიქრებინა, რომლებიც როგორც წესი “ქსენოფობოს” ტიპის სიტყვის მოძახებით მთავრდებოდა მისი მხრიდან, ჩემი ცოდვით კი, უდაბნოში მღაღადებელიც დაიწვებოდა მინდა კიდევ ერთხელ ვუთხრა მას: შენ შეიძლება, სისულელედ გეჩვენება რასაც გეუბნები, მაგრამ ისე არ გაგიხდეს საქმე, საფლავში ჩამომძახო, რა მართალი ყოფილხარო

პ.პ.ს ისე მე ხომ არ ვარ ქსენოფობი და ჩემ თავსაც კი ვერ ვუტყდები?

მოვალეობა, ღირსება, სამშობლო

სადღაც ერთი წლის თუ წელიწადნახევრის წინ, მახსოვს ინტერნეტში დავძვრებოდი, რაღაც მასალებს ვეძებდი ცნობილ ამერიკელ (ღმერთმა დალოცოს ამერიკა) გენერლებზე. რა თქმა უნდა ერთ – ერთი პირველი ძიებაში დუგლას მაკარტური ამომიგდო გუგლმა და რამდენიმე ლინკს თან მოჰყვა მისი ორი სიტყვით გამოსვლის ტრანსკრიპტი (ქართულად როგორ არის არ ვიცი) რომლებმაც უმალ მიიქციეს ჩემი ყურადღება. ერთს ერქვა Old soldiers never die,they just fade away ხოლო მეორეს “Duty, Honor, Country” – ამ უკანასკნელმა ჩემზე წარუშლელი შთაბეჭდილება დატოვა. ასე ლამაზად, ასე დახვეწილად, ხოტბის შესხმა ამერიკელი ჯარისკაცისადმი სადაც თითოეული სტრიქონი მისი სიყვარულით, პატივისცემით და სითბოთია გამსჭვალული, ნამდვილად იშვიათობაა.

დღესაც, როდესაც მომინდება, ხშირად ამოვქექავ ხოლმე უჯრიდან ამ სიტყვას (რომელიც იმდენად მომეწონა რომ გავკადნიერდი და გადავაქართულე) და კიდევ ერთხელ ვკითხულობ იმ უკვდავ სტრიქონებს, რომელიც ყველა ღირსეულ ჯარისკაცს და არა მარტო ჯარისკაცს, გულისფიცარზე უნდა ეწეროს. გენერალ მაკარტურის ეს სიტყვა, ნამდვილი კოდექსია, რამდენიმე გვერდზე შეჯამებული ცხოვრების ფილოსოფიაა, პირადად მე, მისი სიტყვიდან ძალიან ბევრი რამ ვისწავლე, აქ მინდა დავწერო რამდენიმე ჩემი უსაყვარლესი ციტატა, თუმცა ერთი უკვე მიწერია ბლოგის სათაურში: “ისწავლე სიცილი და არ დაივიწყო გლოვა, იბრძოლე მომავლისათვის და არასოდეს უგულებელყო წარსული” – ეს მოხუცი გენერლის სიტყვებია.

“ამერიკელი ჯარისკაცი ისტორიის საკუთრებაა, როგორც წარმატებული პატრიოტიზმის ერთ – ერთი უბრწყინვალესი მაგალითის შემოქმედი. იგი შთამომავლობის საკუთრებაა, როგორც საძირკველი მომავალი თაობებისა, თავისუფლებისა და დამოუკიდებლობის პრინციპებზე დაფუძნებით. იგი ეკუთვნის აწმყოსაც, გვეკუთვნის ჩვენც, მთელი თავისი ღირსებებითა და მიღწევებით”

“მე არ ვიცი მათი დაბადების ღირსება, მაგრამ მე მესმის მათი დაღუპვის სიდიადე. ისინი დაიღუპნენ ისე, რომ არ დაუსვამთ კითხვები, არ უწუწუნიათ და არ უკვენესიათ, დაიღუპნენ რწმენით აღსავსე გულებით და ტუჩებზე აღბეჭდილი იმედით, რომელიც ჩვენ გამარჯვებისკენ მიგვიძღოდა. მუდამ მათთვის: მოვალეობა, ღირსება, სამშობლო!“

“ჯარისკაცი, რომელიც მოწოდებულია, რომ საკუთარი სიცოცხლე მიუძღვნას და შესწიროს სამშობლოს, ჭეშმარიტად კაცობრიობის უკეთილშობილესი ქმნილებაა”

“თქვენი პროფესია ჯარისკაცობაა, გამარჯვების ჟინია, უყოყმანო შეგნებაა იმისა, რომ ომში გამარჯვების ალტერნატივა არ არსებობს, რომ თუ დამარცხდები სამშობლო დაინგრევა და შენი სამსახურის თანმდევი აზრი, შენი მრწამსი და შეგნება მუდამ უნდა იყოს: მოვალეობა, ღირსება, სამშობლო!“

“თქვენი უზენაესი კანონი, რომელიც თავისი ბრწყინვალე ნათელით შუქს ფენს სიბნელეს, უდრეკად ჟღერს: მოვალეობა, ღირსება, სამშობლო!“

და ბოლოს ჩემი უსაყვარლესი ციტატა, რომელიც კიდევ ერთხელ ამტკიცებს, რომ ადამიანი, რომელიც სამშობლოსთვის, წრფელი გულით და იმედით იღუპება, მუდამ ცოცხლობს თავისი ქვეყნისთვის.

“ჩვენ არასოდეს შევუშინებივართ გრძელ ნაცრისფერ მწკრივებს. თუკი იქნებოდა ბრძანება, ყავისფერსა და ხაკისფერ, ლურჯსა და ნაცრისფერ სამხედრო უნიფორმაში გამოწყობილი მილიონობით აჩრდილი, ამაყად წამოდგებოდა მათ გულებზე დადგმული თეთრი ჯვრებიდან და დედამიწას შეარყევდა მათი გულებიდან ამოხეთქილი გუგუნი: “მოვალეობა, ღირსება, სამშობლო”“

რამდენჯერაც შევათვალიერებ ამ სიტყვებს, იმდენჯერ მეამაყება, რომ დედამიწაზე არსებობს და მოღვაწეობს ასეთი ხალხი. სამხედრო საქმე წმინდა საქმეა და ნებისმიერი სამხედრო მოსამსახურე უკვე ჩემს გულთბილ დამოკიდებულებას იმსახურებს.

და რა თქმა უნდა, როდესაც ვკითხულობ ამ ყველაფერს, ერთი სურვილი მკლავს – მინდა საქართველოშიც იყვნენ ასეთი გენერლები, ასეთი დიადი ოფიცრები, რომელთათვისაც სამშობლო და მუნდირის ღირსება უპირველესია, რომელიც კი არ უყვირის, თავსლაფს ასხამს და ამცირებს ჯარისკაცს, არამედ საკუთარ სისხლად და ხორცად მიიჩნევს მას, საკუთარი ხალხის საუკეთესო ნაწილად თვლის, ეფერება, უყვავებს, გულში იკრავს და სამშობლოს შეგნებულ დამცველად ამზადებს.

რა სიამოვნებით ვიქნებოდი ასეთი გენერლის რიგითი ჯარისკაცი…

პოსტგიორგობისეული ფიქრები

კი ჩავიფიქრე პოლიტიკურ პოსტებს აღარ დავწერ, ან მარტო მაშინ დავწერ, როდესაც ძალიან მნიშვნელოვანი რამ მოხდება მეთქი, მაგრამ გუშინ ამტყდარმა აურზაურმა, კვლავ პოლიტიკურ რელსებზე მომართა ჩემი ბედკრული გონება.

ღმერთია მოწამე, არასოდეს ვყოფილვარ ძმები გაჩეჩილაძეების ფანი და 7 ნოემბრის მერე ჩემი სიმპატიები თუ კიდევ “ყურცქვიტასკენ” გადაიხრებოდა აღარ მეგონა, მაგრამ ზუსტად ეგრე მოხდა, გაჩეჩილაძეზე (ლევანზე) კი მაშინ დამეკარგა საბოლოოდ წარმოდგენა, ჟურნალისტს რომ უთხრა პარლამენტში რომ შევალ რა კოდექსებს ხომ არ წავიკითხავო, გეგონება პარლამენტარის მოვალეობა მარტო თვის ბოლოს ხელფასის აღება იყოს…

მაგრამ 2008 წელს საქართველოში დატრიალებულმა უბედურებამ, ფრთხილი სკეპტიკოსიდან მგზნებარე ოპოზიციონერად მაქცია და ნამდვილად გამიხარდა ალასანიას “გაოპოზიციონერება” იმიტომ, რომ სააკაშვილს რეალური ალტერნატივა გამოუჩნდა. მის მიერ შემოთავაზებული რეფერენდუმი ნამდვილად ოპტიმალური გამოსავალი იყო და არც ამ ბაკხანალიას მივიღებდით, ხელისუფლებას რომ მისი იდეა გაეზიარებინა. ბოლოს და ბოლოს წაგებული ომის შემდეგ, მთავარსარდლის თუნდაც სულ მცირე მორალური ლეგიტიმაციის საკითხი მაინც არ დგება?????????????

მაგრამ, რაც დრო გადის სულ უფრო ვრწმუნდები, რომ ესენი ძალაუფლების ნებით, პატიოსანი არჩევნების გზით დამთმობნი არ არიან და სწორად უწოდებენ “ნეობოლშევიკებს”. უბრალოდ ზიზღით მავსებს მათი ჯიბის ტელევიზიებით მოწოდებული სიუჟეტები, სადაც მე და ჩემნაირების საპროტესტო მუხტს, ცინიკურად ოპოზიციის ლიდერების და რუსეთის აგენტურის სამსახურად მოიხსენიებენ.

ვისაც სანოძის კადრების ნახვის მერე კიდევ სწამს ჩვენი “ნაცმოს” წევრების ცივილიზებულობის და “დიალოგისკენ მზადყოფნის” მისი ნებაა, კიდევ ერთხელ ვიტყვი “ნეტარ არიან მორწმუნენი”, მე კი არ მინდა “მასტერას” და “მაიმუნას”, ახალაიების, გოგორიშვილის, ბექაურის, კირკიტ – კეზერას, ზაზა ბეგაშვილ – ტალეირანისას სახელმწიფოში ცხოვრება და ვინაიდან არჩევნების გზით ეს არ გამოვა ამ ბილწების ხელში, ამიტომაც იწერება ისევ სტატიები “რუსთაველის გეოპოლიტიკაზე”

კი, ვაღიარებ, რომ ნამდვილად არ მომეწონა უცნობის საქციელი, ძალადობას ძალადობით ვერ შეებრძოლები, მაგრამ როგორ უნდა ელაპარაკო ხელისუფლებას, რომელმაც პროვოკატორი ჟურნალისტის გალახვაში ეჭვმიტანილნი სასწრაფოდ დააკავა და “ტელეიმედის” დარბევასა (რასაც რამდენიმე მილიონი დოლარის აპარატურა ემსხვერპლა) და გათახსირებაში მონაწილეთ პრემიები არგუნა… არის თუ არა ეს ორმაგი სტანდარტები? ის ბოლშევიკური ფარისევლობა, რითაც უკვე ვეღარავის ატყუებენ რუსთავი 2 – ის ერთგული მაყურებლების გარდა?

მუხროვანის “ვითომ ამბოხს” არც შევეხები, არ მაქვს საკმარისი ინფორმაცია და კადნიერება მარტო “რუსთავების” მოწოდებული მასალების საფუძველზე ვაკეთო დასკვნები, უბრალოდ ერთი რამე მომხვდა გულზე – გაქცეული მთავარსარდალი რიხით ესაუბრებოდა იმ ჯარისკაცებს, რომლებმაც ყველაზე მამაცურად იომეს აგვისტოში და დარწმუნებული ვარ, ბევრს ასხამდა სისხლი თავში იმ მენტორულ შეგონებებზე, დიდი ბელადის ბაგეთაგან რომ მოსჩქეფდა.

ავბედითი ფიქრები მაწუხებდა გუშინდელი კადრების ცქერისას, ხანდახან მგონია რომ ჩვენთან დემოკრატია მართლა არასოდეს იქნება და ოპოზიციაც სულ ტყუილად ირჯება, მაგრამ მერე ვესაუბრები ჩემ მეგობრებს, ვათვალიერებ სხვადასხვა ბლოგებს (სადაც როგორც წესი ოპოზიციის განქიქება მიდის) ვეცნობი ფორუმელთა მოსაზრებებს და მაინც ვიტოვებ იმედს, რომ ყველაფერი საუკეთესო ჯერ კიდევ წინაა!

9 აპრილი

გუშინ მინდოდა 9 აპრილის შესახებ დამეწერა ჩემი მოსაზრება, მაგრამ ინტერნეტი გაითიშა და ვერ მოვახერხე. არა უშავს, აქცია ჯერ არ დაწყებულა, ასე რომ შემიძლია მაინც გავაკეთო გარკვეული პასაჟები პროგნოზის სტილში (ლელა კონკურენტი გამოგიჩნდა, იგლოვე)

ინტერნეტ სივრცის გადათვალიერებისას, ნამდვილად არაერთგვაროვანი განწყობა გხვდება თვალში, მომხმარებელთა ნაწილი უჭერს ამ აქციას მხარს, ნაწილი კი (უნდა აღვნიშნო, რომ საკმაოდ დიდი) მამლის ყივილამდე სამჯერ უარყოფს და გმობს ამ აქციის მიზეზსა და მის ორგანიზატორთა როგორც პიროვნებებს, ასევე განზრახვებს. მიზეზები მრავალფეროვანია: “აქციებით არაფერი გვეშველება, ოპოზიცია მოღალატეა, ცუდი პრეცედენტი დამკვიდრდება, რუსები წაგვითაქებენ, ჩემი მანქანით რუსთაველზე ვეღარ გავისეირნებ, ეგენი რომ მოვიდნენ ანარქია დაიწყება” და ა.შ. ყველა მკვეთრად აფიქსირებს, რომ აქციების გზა მიუღებელია და რომ “ბრბოში გარევა არ სურთ” :ვამეე სმილე:

არა, სერიოზულად დაამანდრაჟა ხალხი ვანიკოს სერიალებმა და გივის ბუხუნმა… გუშინ ჩემ ტუტორს კინაღამ მივეფერე, ისეთი შეშინებული ჩანდა ქალი…უგაზობა და უშუქობა მოგენატრაო, ისე მკითხა, ცოტაც და ნაცმოძრაობის უახლოეს ოფისს მივაკითხავდი პარტიაში გაწევრიანების თხოვნით…

როგორ მინდა მწამდეს, რომ საქართველო ნამდვილად დემოკრატიული ქვეყანაა, რომლის მოქალაქეებსაც შეგნებული აქვთ, რომ თავისუფლება ჭეშმარიტად “ლომთა ხვედრია” და შუქი, გაზი, ასფალტი, შადრევანი და ცენტრალურ უბნებში შეღებილი ფასადები არ არის საკმარისი (საერთოდ არ არის საკმარისი) მათი ღირსეული ცხოვრებისათვის, საკუთარი ნიჭისა და უნარის დაფასებისათვის, შთამომავლობისათვის თვალებში უშფოთველად შეხედვისათვის… რომ მათ არ სურთ, ისეთი ხალხის სახელი დაიმკვიდრონ ისტორიაში, რომელმაც მონურად აიტანა ომის წაგება, შერცხვენა, მთავარსარდლის სიმხდალე, სახელმწიფოს ლეგიტიმურობის ფარგლებს მნიშვნელოვნად გადაცდენილი ძალადობა, სულში ჩაფურთხება (გაიხსენეთ ბოლო 2 არჩევნები, როგორც მინიმუმ) და ეს ყველაფერი “სახელმწიფოს ჩამოყალიბების” და “დემოკრატიული გარდაქმნების” დამცინავი სახელით, რადგან ამ ყველაფერს სახელმწიფოში რეალურ დემოკრატიულ გარდაქმნასთან და პროგრესთან საერთო იმდენივე ჰქონდა, რამდენიც მიხეილ სააკაშვილს თომას ჯეფერსონთან.

“სახელმწიფო, მთელი თავისი ინსტიტუტებით ეკუთვნის ხალხს და როდესაც ხალხს მობეზრდება არსებული ხელისუფლება, მას შეუძლია გამოიყენოს მისი შეცვლის კონსტიტუციური ან მისი დამხობის რევოლუციური უფლება” – ეს უკვე აბრაამ ლინკოლნის სიტყვებია, რომელსაც გუშინ წავაწყდი…

დღეს ყველა ის ადამიანი, რომელიც მივა 9 აპრილის მიტინგზე, მივა შეგნებულად, მივა იმ აზრით, რომ ასე გაგრძელება არ შეიძლება, რომ ცვლილება საჭიროზე საჭიროა, მივა წრფელი განზრახვით, რომ თაობებს გადასცეს საქართველოს დამოუკიდებლობის, ერთიანობის დროშა, მივა იმაზე ფიქრით, რომ საქართველოს ყველა მოქალაქე ერთია, მივა საკუთარ დაზე და ძმაზე ფიქრით, საკუთარი სახელმწიფოს ნათელ მომავალზე ფიქრით – ჩემთვის უკვე გმირია…მე ქედს მოვიხრი მათ წინაშე… ჩემთვის მართლა დიდი პატივია ვიყო ამ უდრეკი, თავისუფლების ეგზომ მოყვარე ხალხის შვილი…

არავის ეგონოს, რომ ხალხი იქ გაჩეჩილაძის ემოციების, ძიძიგურის მჭევრმეტყველების, ნოღაიდელის დემაგოგიის ან ბურჯანაძის თვალის ფერის გამო მიდის… არა ბატონებო… ხალხი იქ საკუთარი ღირსების სადარაჯოზე სადგომად მიდის, რათა ნებისმიერმა ხელისუფალმა კარგად იცოდეს, ცინიზმი და დანაშაული არავის შერჩება… ჩემი ზოგიერთი მეგობრის ირონიულ კითხვაზე – “ხალხში უფრო მეტი სულელია თუ ჭკვიანი” პასუხს, აქციების მერე გავცემ, თუმცა პასუხი მე ძალიან კარგად ვიცი….

მართალია ქართულ პოლიტიკურ ისტებლიშმენტში, უკვე მოდადაა ქცეული ოპოზიციის კრიტიკა, ანუ თუ რაღაც გესმის ქართულ პოლიტიკაში, ოპოზიციას “კატოკივით” უნდა გადაუარო, ეს აქსიომაა. თუმცა ბევრს, ოპოზიციის აგენტობაზე და მოღალატეობაზე საუბრით ენა პერპეტუუმ მობილედ რომ გადაქცევიათ, მცირე ამნეზია ემართებათ ხოლმე, 7 ნოემბრის, 20 იანვრის, ანაც აგვისტოს შუა რიცხვების გახსენებისას, როდესაც ოპოზიციამ, ჭეშმარიტად სამოქალაქო შეგნება გამოვლინა და დაძაბულობის შექნა არ უცდია, განსხვავებით Mr President – ისგან, რომელიც რუსთაველისკენ დაძრული ხალხის ვერტმფრენებიდან დაცხრილვით დაემუქრა ოპოზიციის ლიდერებს :მიშა! მიშა!:

არავის არ სიამოვნებს რუსთაველის მორიგი გადაკეტვა, მორიგი სკანდირება, იგივე საპატრიარქოს გაზრდილი ავტორიტეტი, მაგრამ ხელისუფლებამ უბრალოდ არ დატოვა ჯანსაღი პოლიტიკური დიალოგის გზა, ეს ცხადზე უცხადესია…რაოდენ სამწუხაროა, რომ მათ მტკიცედ დაიჯერეს რომ ამ “ველურსა და ჩამორჩენილ” ქვეყანას, მათი მტკიცე ხელი სჭირდებოდა და “რა დროს დემოკრატია” იყო…

უკაცრავად, უზბეკებში ან თურქმენებში ხომ არ აგერიათ ქართველები ბატონებო? (ჩემი დიდი პატივისცემა ორივე ხალხის მიმართ)

მესმის, დიახ მესმის, რომ ქართველებს ბევრი უარყოფითი თვისება გვაქვს, დიახ მესმის, რომ საზოგადოების პოლიტიკური კულტურა ვერ დგას სათანადო სიმაღლეზე, მაგრამ ეს ხალხი მაინც არ არის ამ დამნაშავეების ცქერის ღირსი… მე ასე მჯერა… ბუშის ქუჩა მახსენდება, სირცხვილის ოფლში ვიწურები… მაშინ ვერ გავაცნობიერეთ რა მოხდა ალბათ….

გული მწყდება, ამ ბიჭების ცქერისას, რადგან მეც მათი რიგითი მხარდამჭერი ვიყავი 2003 – ში, მაგრამ ვნახეთ, რა შეუძლია მოიტანოს ხალხის უპირობო მხარდაჭერის ბოროტად გამოყენებამ, კონსიტუციის შებღალვამ, დემოკრატიის უკანა პლანზე გადაწევამ, საკუთარ შეუმცდარობაში დარწმუნებამ, ოპოზიციის მარგინალიზაციამ…ვერ ივარგეთ ვერა…მაგრამ, რა გარანტია მაქვს რომ ოპოზიცია ივარგებს???

ეს შეკითხვა უკვე მაღიზიანებს…

ამაში ისევ ჩანს ის მითიური ბელადომანია, ის ქარიზმის ძიება, ის მესიის მოლოდინი, რამაც აქმდე ასე მწარედ გაგვიცრუა იმედები… ოპოზიციამ კი არა, ქართველმა ხალხმა უნდა ივარგოს, რომ ჩატარდეს ნორამლური არჩევნები, ხელისუფლებას გააჩნდეს ლეგიტიმაცია, სახელმწიფოს ძალოვანი სტრუქტურები არ იქცეს ერთი რომელიმე პარტიის დანამატად ხოლო ბიუჯეტი უმაღლეს ხელისუფალთა ქისად… ხალხი ფხიზლად უნდა აკონტროლებდეს ამ ყველაფერს და არ დაუშვას ერთი რომელიმე ოპოზიციური ძალის მიერ winner takes all – ის დაშვება და ეს ასეც იქნება… ამ 6 წლის მანძილზე საკმაოდ გავიზარდეთ ვგონებ…

მე მჯერა, რომ წლევანდელი 9 აპრილი, ღირსებისა და პატივისათვის გამართული ბრწყინვალე ბრძოლის სახელით დაგვამახსოვრდება… მე მჯერა, რომ თავისუფლების, სიყვარულის ჩანჩქერი მაინც გადმოიფრქვევა… მე მჯერა, რომ ქართული ჯარი, დღეს იმ ღირსეულ პოზიციას დაიკავებს, რომლის გამოც მუდამ მიმიწევდა და ახლაც მიმწევს გული, ქართულ არმიაში სამსახურისკენ…

გავა დრო და ჩვენ პატარა შვილიშვილებს, დინჯად ვუამბობთ, თუ როგორი იყო საქართველო ამ დროს, რას ვუყურებდით, რისი გვჯეროდა და რაზე ვოცნებოდით… და რა გავაკეთეთ იმისათვის რომ მათ და მათ თანატოლებს, საქართველოს მომავალს, მუდამ ბუნებრივი, თანდაყოლილი სიამაყის გრძნობით წარმოეთქვათ: “მე ქართველი ვარ”….

სტალინი

დღეს არაფრის დაწერას აღარ ვაპირებდი, იმიტომ, რომ გამოუძინებელი როცა ვარ, ჭამაც კი მეზარება, არამც თუ ბლოგზე აზრების ფრქვევა, მაგრამ ერთმა ფაქტმა მოსვენება არ მომცა და ისე შემიკიკინა, გადავწყვიტე აქ გამერჩია ეგ საკითხი.

საოცრად ბანალური თემა, საოცრადვე ბანალურ კონტექსტში – სტალინი და მისი “დამსახურება ქართველების მიმართ”… (ვერაფერს იტყვი, ქვას ხეთქავს უკვე დასაწყისი)

საღამოს, როდესაც ბიძაჩემი სახლში დაბრუნდა, ჰაერში გამიშეშდა მისასალმებლად გაწვდილი ხელი და ხველა ამიტყდა მას შემდეგ, რაც მან გაღიმებული სახით მომაწოდა ქაღალდის ფურცელი, რომელსაც თავიდან “with simple curiosity” დავხედე, შემდეგ კი სასოწარკვეთილი მზერა ავაპარე ბიძაჩემისაკენ და დიდი გულთმისნობა არ უნდოდა იმას, რომ თვალებში დიდი ასოებით “შეეენც ბრუტუს (ახლა ვიტირებ)” მეწერა. ეს კი იმიტომ, რომ ქაღალდის ფურცელი წარმოადგენდა ქსეროასლს ქართული პრესის ფლაგმანის (ენა მომტყდეს ამ სიტყვებს რომ ვწერ, ან ენა რა შუაშია და კლავიატურა ადუღდეს) “ასავალ – დასავალის” მორიგი სტატია – პანეგრიკისა სტალინის შესახებ, სადაც დატანილი იყო 1950 – იანი წლების დასაწყისის საქართველოს რუკა (როდესაც 6 თუ 7 წლით ქლუხორი და ახალხევი მოგვიერთა სტალინმა) და “ასავალ – დასავალისთვის” დამახასიათებელი მონუმენტური, გამყინავი ტონით ედო სათაური – “ეს ტერიტორიები სტალინის დამსახურებით საქართველოს ეკუთვნოდა”

ვაიმე ბეჩააა…

“ასავალ – დასავალთან” პრობლემა არა მაქვს, თავისი გაჭირვებაც ეყოფა და ისიც ყველამ იცის რომ “ამ ქალაქში ყველაფერი მოსულა”, სტალინისტებზეც არ ვჯავრობ, იმიტომ, რომ “ნეტარ არიან მორწმუნენი” (მამენტ გლახაკნიც ნეტარ არიან) მაგრამ იმაზე ვდარდობ და ვწუხვარ, რომ ყოველთვის გამოჩნდება ვინმე ახალგაზრდა, ან ძველგაზრდა, რომელიც უკრიტიკოდ მიიღებს “ასავალ – დასავალის” მაღალპოლიგრაფიულ ფურცლებზე (რაღაც კლავიატურას ორთქლი ასდის) დაბეჭდილ ამ მართლაც პრიმიტიული, უტიფარი და მე ვიტყოდი თაღლითური პუბლიცისტიკის “მარგალიტს”… ხოლო შემდეგ, ქუჩებში კვლავ ივლიან ისეთები, რომლებიც მენტორული ტონით მოგვახსენებენ, რომ თურმე სტალინი “დიდი ადამიანი” იყო, “ქართველები უყვარდა”,”მსოფლიო დააჩოქა”, “ფაშისტები გატენა”, “რელიგიურობა დააბრუნა” (ვფიცავ, გამიგია ესეც) და ამასთან გათანაბრებულ სისულელეებს… ამნაირი ქართველების შემყურეს იმედი გიჩნდება, რომ იქნებ ინგლისელებმა ჩერჩილი უკუღმა დამარხეს (კი, მაგ საქმისთვის) რომელმაც მიმიქარავს ალმოდებული მაყვლის ბუჩქი, ისეთი ჭეშმარიტება თქვა, როდესაც “სტალინს და ჰიტლერს რა განასხვავებთ” – ო ჰკითხეს და პირში სიგარაგაჩრილმა (ეს ჩემი ფანტაზიის ნაყოფია) უპასუხა – “ულვაშები” – ო

ჩემი საყვარელი გორელების დამოკიდებულება ამ ადამიანის მიმართ სხვა საკითხია…სიმართლე რომ ვთქვა, რაკი ჩემ სამეგობროში სტალინი სირცხვილის სინონიმია, კარგა ხანი მეგონა, რომ გორელებიც არ იკლავდნენ თავს მისი სიყვარულით…ეეე, ფირუზჯაან, შამაგილაწუნო?… ახალი თაობისადმი ჩემი უდიდესი პატივისცემის მიუხედავად, ცივმა ოფლმა დამასხა მაშინ, სტალინის სახლმუზეუმის წინ მშვიდად მოსიარულე ბიჭუნას (იქნებოდა მეხუთე – მეექვსე კლასელი) რომ ჩავეკითხე, სტალინი როგორი პიროვნება იყო მეთქი და პანტელეიმონ გიორგაძე რომ მოჯვა პასუხში… აღარ მინდა გახსენება, გაიზრდება და მიხვდება, ან ვერ მიხვდება და იყოს სტალინის “სიდიადეში” დარწმუნებული…

აღარაფერს ვამბობ 2006 წლის მსოფლიო ჩემპიონატზე, სტალინის ძეგლის ქვეშ შეკრებილ დიდი ფეხბურთის მომზირალთა (დიდი ეკრანიდან სხვათაშორის) მიერ ლუდით შესმულ სადღეგრძელოზე: “ეს იმ კაცს გაუმარჯოს, სტალინის ძეგლის ქვეშ რომ დგას და გერმანიას ბალელშჩიკობს” – ო

რა თქმა უნდა ბიძაჩემმა ეგ რუკა ჩემ გასახალისებლად მოიტანა (რა ეგონა, თუ პირიქით მოხდებოდა) მაგრამ არის ხალხი, რომელიც მაგ რუკას საწოლის თავზე გაიკრავს (სავარაუდოდ სტალინისა და ილია მეორის ხატების გვერდით) და დილა – საღამოს ლოცვას აღუვლენს მოწყალე ბელადს….

სანთელი მაინც აანთეთ… ჭრაქი მაინც გვიბოძოს ვინმე მადლიანმა…

ყველა გორელის ნაცვლად, მე მრცხვენია ქალაქის ცენტრში წამოჭიმულ იმ სიმახინჯეზე, სტალინის ძეგლი რომ ჰქვია და რომელიც ვითომ ტურისტული მიზნებისთვისაა ზედგამოჭრილი… მე კი არ მსურს, ჩემი ქალაქს, კაციჭამიების დაბადების ადგილად სცნობდნენ და სტუმრობდნენ…არ მსურს, იმ ადამიანის ძეგლი იყოს ჩემი ქალაქის სიმბოლო, რომელმაც ჩემს სამშობლოს უღელი დაადგა და მაგრად გაუყარა აპეურები… არ მსურს “ბოროტი გენიის” ქვაში განსხეულებული სული ზემოდან მიცქერდეს, ხოლო მისი ძეგლის წინ, მისივე ბოროტების მარცვლებით ნაზარდი ხალხის მიერ ნასროლი კასეტური ბომბისგან დატოვებულ ორმოში ფეხი მივარდებოდეს და ყოველ დანახვაზე მოსიარულე ზიზღად მაქცევდეს…

ვოცნებობ იმ დღეს მოვესწრო, როცა მაგ არამზადის ძეგლს ნაწილ – ნაწილ დაამტვრევენ, ხოლო მაგ ადგილას, აგვისტოს ომში ჩვენი, მართლაც რომ გმირულად დაღუპული ბიჭების მემორიალს აღმართავენ…

მეღირსება ვითომ ლაშარის გორზე შადგომა?

60 წელიწადი

დღეს 4 აპრილია…დიახ 4 აპრილი, რა მერე? 19 ჯერ ვნახე უკვე 4 აპრილი და ისეთი არაფერი, ჩვეულებრივი დღეა რა.
მაგრამ დღეს…
დღეს მსოფლიო ისტორიაში უძლიერესსა და ყველაზე ეფექტურ სამხედრო – პოლიტიკურ გაერთიანებას – ჩრდილო ატლანტიკური ხელშეკრულების ორგანიზაციას, მოკლედ კი ნატოს დაარსებიდან 60 წლისთავი შეუსრულდა.

დიახ, დიახ – ექვსმა ათწლეულმა განვლო… ექვსმა მჩქეფარე ათწლეულმა…

მე მინდა კიდევ ერთხელ გავიხსენო ის დიდი ადამიანები, რომლებმაც ითავეს შეექმნათ მსოფლიოს უსაფრთხოების ყველაზე მოქნილი და საიმედო სისტემა, სისტემა, რომელმაც დროის ქარტეხილებს გაუძლო და მჯერა დღეს არსებულ პრობლემებსაც წარმატებით გაართმევს თავს.
მაშ ასე, ეს ადამიანები არიან:
1 ) ბელგია – პოლ ანრი ჩარლზ სპააკი
2 ) კანადა – ლესტერ ბოულზ “მაიკ” პარსონი
3 ) დანია – გუსტავ რასმუსენი
4 ) საფრანგეთი – რობერტ შუმანი
5 ) ისლანდია – ბიარნი ბენედიქტსონი
6 ) იტალია – კარლო სფორცა
7 ) ლუქსემბურგი – იოზეფ ბეკი
8 ) ნიდერლანდები – დირკ უიპკო სტიკერი
9 ) ნორვეგია – ჰალვარდ მანთჰეი ლანგე
10 ) პორტუგალია – ხოსე კაერიო და მატა
11 ) გაერთიანებული სამეფო – ერნესტ ბევინი
12 ) ამერიკის შეერთებული შტატები – დინ აჩესონი

ამ ადამიანების ძალისხმევით, სახელმწიფოებმა შეკრეს ისეთი კავშირი, რომელმაც ბევრს გაუჩინა რწმენა ადამიანური იდეალებისადმი და გადაჰყარა ის პესიმიზმი, შავი ღრუბელივით რომ ჩამოსწოლდა სამყაროს 2 მსოფლიო “ცხელი” და ერთი “ცივი” ომის გამო…

ნატოს სახელმწიფოებმა დაამტკიცეს, რომ დიუმასეული პრინციპები, მარტო მამაცი ფრანგი მუშკეტერების ექსკლუზივი არ არის და სახელმწიფოებმაც შეიძლება გამოიყენონ…გამოიყენონ და თანაც როგორ გარემოში…

‘ნატოელებმა” აჩვენეს, რომ სახელმწიფოებს შეუძლიათ მშვიდობიანად მოაგვარონ სახელმწიფოებრივი დავები, აჩვენეს რომ ადამიანი, გონიერი, ცივილიზებული არსებაა, მაგრამ აჩვენეს ისიც, რომ დღევანდელ სამყაროში საფრთხეები ისევ არსებობს და ამ საფრთხეებს მტკიცედ და ერთად უნდა ებრძოლონ…

პირადად ჩემთვის ნატო იმედის სიმბოლოა…

დღეს, როდესაც მსოფლიოს 60 წლოვანმა Wind of Changes – მა გადაუარა, და ჩვენი პლანეტა აღარ არის ისეთი, როგორიც 60, 50, 25 ან თუნდაც 10 წლის წინ იყო, ნატო კვლავ აგრძელებს ფუნქციონირებას, თუმცა მნიშვნელოვანი პრობლემებითა და სირთულეებით, შეიმჩნევა უთანხმოება ბლოკის შიგნით და საზღვარგარეთული მემარცხენე – ლიბერალური პრესა, სულ უფრო ხშირად აკერებს მას “უხერხემლოსა” და ”არაეფექტურის” იარლიყს…

მაგრამ მე მჯერა, რომ დღეს, როდესაც ნატოს რიგები კიდევ ორმა ახალმა სახელმწიფომ შეავსო, საფრანგეთმა უარი თქვა ტრადიციულ გოლიზმზე და დაბრუნდა სამხედრო სტრუქტურებში, ამერიკას ჰყავს პრეზიდენტი, რომელიც აცნობიერებს ევრო ატლანტიკური პარტნიორობის მონოლითურობის აუცილებლობას, ხოლო აღმოსავლეთ ევროპა ღირსეულად ატარებს ნატოს წევრის სტატუსს, ნატოს უახლოეს მომავალში საფრთხე არ ემუქრება…და ვოცნებობ იმ დღეზე, როდესაც ბრიუსელში, ნატოს შტაბბინის წინ, საქართველოს ხუთჯვრიანი დროშაც აფრიალდება…

კიდევ ერთხელ გილოცავთ ნატოელებო, მესამოცე იუბილეს!!!!!