ქსენოფობი ვარ?

იყო ჩემ ცხოვრებაში პერიოდი, როდესაც გულწრფელად მწამდა, რომ მთელ სამყაროში, მხოლოდ ჩემი საქართველო იყო ის ქვეყანა, რომელიც არსებობას ნამდვილად იმსახურებდა. მხოლოდ საქართველოს ჰქონდა ისეთი წარსული, რომელსაც სხვა ვერც ინატრებდა. მხოლოდ ქართული მართლმადიდებლობა იყო რელიგია, რომელიც ფლობდა ჭეშმარიტების ექსკლუზივს და მხოლოდ ქართველი (არავინ ქართველის გარდა) იყო ნამდვილი ადამიანი. სხვა დანარჩენებს ვერ ვიტყვი რომ ზიზღით ან ამრეზით ვუყურებდი, მაგრამ ქართული ისტორიისა და პროპაგანდის საშუალო სტატისტიკური მსხვერპლი ვიყავი. ახლაც არ ვარ მამა აბრამის ბატკანი, მაგრამ ასეთი აქოთებული აზრები აღარ მაწუხებს. პირიქით, ერთი პერიოდი იმასაც კი ვოცნებობდი, მთელ მსოფლიოს ერთად ეცხოვრა და ერთი ხელისუფალი ჰყოლოდა. ამაზე კი ერთმა ახლო ნაცნობმა უხეშად მომიჭრა, ეგეთი სამყარო მარტო ჯონ ლენონის სიმღერებში არისო. მართალი იყო ის ადამიანი, მაგრამ ოცნებას კაცი არ მოუკლავს, დალახვროს ეშმაკმა

ნებისმიერ ეთნიკურ უმცირესობას, კონსტიტუციით გათვალისწინებული ყველა უფლება და თავისუფლება აქვს მინიჭებული და ეს განუხრელად უნდა სრულდებოდეს, ამაზე არავინ დავობს. ამაზრზენია ადამიანთა ეთნიკური წარმომავლობის მიხედვით გამორჩევა და ამის გამკეთებელი უმკაცრესად უნდა ისჯებოდეს, მაგრამ აქვე თავს იჩენს ერთი პრობლემა…

ნამდვილად არ ვაპირებ კუდიანებზე გამოდევნებას და შეთქმულების თეორიის აპოლოგეტობას, მაგრამ უბრალოდ ვიცი, რომ ეთნიკური უმცირესობათა დაცვის მოტივით, ძალიან ხშირად მოქმედებენ ამ უკანასკნელთა სახელმწიფოების სპეცსამსახურები. ისინი ქმნიან სხვადასხვა ფონდებს, არასამთავრობო ორგანიზაციებს, კლუბებს ერთი შეხედვით მეტად დადებითი ფუნქციით, მაგრამ სინამდვილეში მათ მთავარ ფუნქციას ქართული სახელმწიფოსათვის ძირის გამოთხრა წარმოადგენს და როდესაც ამას ვიაზრებ, ნამდვილად მაქვს ბრაზის საფუძველი.

ძალიან ხშირად მათი სამიზნე ხდებიან ახალგაზრდა, ნიჭიერი ქართველები, რომელთაც ვერ მოუსწრიათ ლიბერალიზმის პრინციპების ჯეროვნად გადახარშვა თავში და ყველაფერს ურჩევნიათ თუ ქართველების უხეშობაზე, ნაციზმზე და არატოლერანტობაზე ალაპარაკებ. ეს მათ გმირული საქციელი ჰგონიათ და შეიძლება უკვირთ, რატომ არავინ უმშვენებს მკერდს მედლით “საბრძოლო მამაცობისათვის”

განა ქართველებს საკრიტიკო არა გვაქვს? არა ბატონო, ბევრი. ძალიან ბევრი. განა არ უნდა ვაკრიტიკოთ? ამაზე ორი აზრი არ არსებობს. მაგრამ დაე ყველას ახსოვდეს რომ “სახელმწიფო ესე მაინც არის საქართველო” და ლიბერალიზმის პრინციპების დაცვისკენ მიმართული გულმხურვალე ზრუნვა, ქვეყნის ეროვნული უსაფრთხოებისაკენ მოქნეულ მახვილად არ უნდა გვექცეს.

ნებისმიერი შეგნებული მოქალაქე ვალდებულია იზრუნოს, სხვა მისგან განსხვავებული ეთნიკური წარმოშობის მოქალაქეთა უფლებების დაცვაზე, მაგრამ ეს ზრუნვა გამოხატული უნდა იყოს, მათში სახელმწიფოებრივი აზროვნების განვითარებით, მუდმივი ცდით, რომ ასეთ მოქალაქეებს კარგად ჰქონდეთ შეგნებულნი, რომ ისინი უცხო ქვეყნიდან გადმონერგილი სიმსივნე კი არა, მრავალფეროვანი, მულტიკულტურალური და მულტიეთნიკური ქართული სახელმწიფოს ბურჯები არიან და თავი შორს დაიჭირონ იმ აზრებისა და იდეებისაგან, (აქ პირველობას არავის უთმობენ სომხები) რასაც როგორც უკვე ვთქვი სხვადასხვა ენჯეოების სახელს ამოფარებული ჩვენი სამშობლოს მტრები ქადაგებენ (სამწუხაროდ უნდა დავძინო, რომ მათი აბსოლუტური უმრავლესობა ჩვენი მეზობელი სახელმწიფოებია)

ვისთვის გამომდგარა კარგი და სასარგებლო პაპზე დიდი კათოლიკობა ჩვენ რომ გამოგვადგეს? მაგრამ, მოსწონთ ამ ახლადგამოჩეკილ ადამიანის უფლებათა დამცველებს სულიშემძვრელი იდეებისა და აზრების დეკლარირება “ჩაგრულ რუსზე, უსამართლოდ შეურაცხყოფილ სომეხზე, ცინიკურად მოხსენიებულ თათარზე, დაბომბილ ოსზე” და ა.შ. იმას კი არ უფიქრდებიან, რა მდგომარებაში არიან საქართველოს მოქალაქენი იმ ქვეყნებში… არ ვიძახი, რომ ადეკვატურად უნდა ვუპასუხოთ, ეს არც ხდება ასე და საქართველოში ეროვნული უმცირესობების დაცვის კუთხით პროგრესი აშკარაა. რა თქმა უნდა სასურველისგან ჯერ ძალიან შორს ვართ, მაგრამ რეგიონის მასშტაბით უდავოდ ლიდერები ვართ და ეს ძალიან მახარებს. ნამდვილად გვაქვს იმის პოტენციალი, რომ ეს პრობლემა მოვაგვაროთ და წინ ვიაროთ.

პ.ს.ამ პოსტის დაწერა, ერთ – ერთ ასეთ “ენჯეოში” მომუშავე ჩემ მეგობართან გამართულმა არაერთმა დისკუსიამ მომაფიქრებინა, რომლებიც როგორც წესი “ქსენოფობოს” ტიპის სიტყვის მოძახებით მთავრდებოდა მისი მხრიდან, ჩემი ცოდვით კი, უდაბნოში მღაღადებელიც დაიწვებოდა მინდა კიდევ ერთხელ ვუთხრა მას: შენ შეიძლება, სისულელედ გეჩვენება რასაც გეუბნები, მაგრამ ისე არ გაგიხდეს საქმე, საფლავში ჩამომძახო, რა მართალი ყოფილხარო

პ.პ.ს ისე მე ხომ არ ვარ ქსენოფობი და ჩემ თავსაც კი ვერ ვუტყდები?

ახალი თაობა

რას (გვ)ერჩიან ახალ თაობას? რა დაუშავეს ამ ხალხს ჩემი ასაკის გოგო – ბიჭებმა? რატომ ისმის მუდამ რომ ახალი თაობა არ ვარგა? რომ გამოთაყვანებული, უზრდელი, თავხედი ბავშვები ვართ? რა წაიღეს ტვინი ბლიააააად?

ყოველთვის ვამბობდი და კიდევ გავიმეორებ, ძალიან კარგი ახალი თაობა გვყავს, ძალიან მაგარი მომავალი გვეზრდება და სულ არ მაინტერესებს იმ ხალხის აზრი, რომელიც ახალგაზრდობის ავკარგიანობას იმის მიხედვით ზომავენ, მათ დაკრულზე ცეკვავენ თუ არა.

როგორ მინდა ვკითხო ასეთებს: – კი მაგრამ ბავშვობა არ გქონიათ? ახალგაზრდობა არ გამოგივლიათ? თქვენი აზრი არასოდეს გქონიათ? თუ სათამაშოების ნაცვლად “პრავდა” და “იზვესტია” გეჭირათ ხელში და აღუს მაგივრად მენტორულ აზრებს აფრქვევდით გარშემო?

არააა, გრძელი თმები რატომ გაქვთო, როკს რატომ უსმენთო, ეკლესიაში რატომ არ დადიხართო, იმ ნეტარხსენებულ დროზე რატომ არ გაბოდებთ, ყველანი ძმურად რომ ვცხოვრობდითო და ა.შ.

ბოდიში და რა თქვენი საქმეა???

ტრანსპორტში ადგილის დათმობა უკვე კლასიკადაა ქცეული. მე, როდესაც ვიცი, რომ ფეხზე დგომა არ მინდა და მეზარება, კილომეტრზე მეტს გავდივარ იმისთვის, რომ წყნარად ვიჯდე, ნორმალურად ვისუნთქო, ვიღაცის ღრიალმა “გადავიწიოთ” ყურები არ გამიხეთქოს და ლექციაზე შესვლამდე რაიმეს გადაკითხვა მოვასწრო და მერე ვიღაცა ყეყეჩის გულისთვის, რომელსაც ორი ნაბიჯის გადადგმაც კი ეზარება ავდგე და ნახევარი საათი დე – ფაქტო ჯოჯოხეთში გავატარო? არა, მერეც მეყოფა “მაი ამბავი” მე.

ამასაც აიტანდა კაცი, რაიმე მადლიერების გრძნობას რომ იღებდეს საპასუხოდ, არა და პირიქით კი ხდება. ერთხელ ერთ ქალს, რომელიც რატომღაც მეტად დაღლილად მომეჩვენა ადგილი დავუთმე და იმის მაგივრად რომ მადლობა მაინც ეთქვა, ისეთი თვალებით შემომხედა და ისე მედიდურად დაეძნეყა სკამზე, რომ კინაღამ ბოდიში მოვუხადე იმისთვის, დროზე ადრე რომ არ ვიფრინე მისი უმაღლესობისთვის ადგილის დასათმობად.

თუ ზიხარ და ვინმე “ქალბატონი” ფეხზე დგას, აუცილებლად ატყდება ჩურჩული: “ხოოო, ესენი ეგრე ყავთ მომართული, რომ ადგილი არ დაუთმოო, მკვდარი რომ ნახო გადააბიჯე და გაიარეო, აი იმაში წერია ლომაიას გამოცდა რომ არის, უნარები. მანდ ასწავლიან ეგეთებს” ერთხელ ამაზე სერიოზულად გავჭედე. მითხარით ერთი სად წერია ასეთი რამ, უნარები ჩაბარებულები მაქვს და იქ ასეთი რამ არ შემხვედრია მეთქი, მიედ – მოედნენ და ბოლოს დარწმუნებული ვარ, მათ გულებში “სოროსის გოჭად” დავრჩი

როგორ მინდა ერთი დიდი ჩაქუჩი ვიშოვო რომ ყველა ეგეთ ადამიანს, ჩავურაკუნო კარგად, რომ შეიგნონ: ა) ახალგაზრდაც ადამიანია ბ) ახალგაზრდასაც აქვს უფლებები გ) და გრძნობები დ) და შეხედულებები ე) და თქვენი აზრები ახატიათ ვ) მაგრამ რა თაობა მიდისო არ ამბობენ ზ) და დაეტიეთ თქვენ ადგილზე რა

დიდად დაგვავალებთ….

მამებო მოვედიიიიიიიიით (გრეჩიხას ხმით)

სტალინი

დღეს არაფრის დაწერას აღარ ვაპირებდი, იმიტომ, რომ გამოუძინებელი როცა ვარ, ჭამაც კი მეზარება, არამც თუ ბლოგზე აზრების ფრქვევა, მაგრამ ერთმა ფაქტმა მოსვენება არ მომცა და ისე შემიკიკინა, გადავწყვიტე აქ გამერჩია ეგ საკითხი.

საოცრად ბანალური თემა, საოცრადვე ბანალურ კონტექსტში – სტალინი და მისი “დამსახურება ქართველების მიმართ”… (ვერაფერს იტყვი, ქვას ხეთქავს უკვე დასაწყისი)

საღამოს, როდესაც ბიძაჩემი სახლში დაბრუნდა, ჰაერში გამიშეშდა მისასალმებლად გაწვდილი ხელი და ხველა ამიტყდა მას შემდეგ, რაც მან გაღიმებული სახით მომაწოდა ქაღალდის ფურცელი, რომელსაც თავიდან “with simple curiosity” დავხედე, შემდეგ კი სასოწარკვეთილი მზერა ავაპარე ბიძაჩემისაკენ და დიდი გულთმისნობა არ უნდოდა იმას, რომ თვალებში დიდი ასოებით “შეეენც ბრუტუს (ახლა ვიტირებ)” მეწერა. ეს კი იმიტომ, რომ ქაღალდის ფურცელი წარმოადგენდა ქსეროასლს ქართული პრესის ფლაგმანის (ენა მომტყდეს ამ სიტყვებს რომ ვწერ, ან ენა რა შუაშია და კლავიატურა ადუღდეს) “ასავალ – დასავალის” მორიგი სტატია – პანეგრიკისა სტალინის შესახებ, სადაც დატანილი იყო 1950 – იანი წლების დასაწყისის საქართველოს რუკა (როდესაც 6 თუ 7 წლით ქლუხორი და ახალხევი მოგვიერთა სტალინმა) და “ასავალ – დასავალისთვის” დამახასიათებელი მონუმენტური, გამყინავი ტონით ედო სათაური – “ეს ტერიტორიები სტალინის დამსახურებით საქართველოს ეკუთვნოდა”

ვაიმე ბეჩააა…

“ასავალ – დასავალთან” პრობლემა არა მაქვს, თავისი გაჭირვებაც ეყოფა და ისიც ყველამ იცის რომ “ამ ქალაქში ყველაფერი მოსულა”, სტალინისტებზეც არ ვჯავრობ, იმიტომ, რომ “ნეტარ არიან მორწმუნენი” (მამენტ გლახაკნიც ნეტარ არიან) მაგრამ იმაზე ვდარდობ და ვწუხვარ, რომ ყოველთვის გამოჩნდება ვინმე ახალგაზრდა, ან ძველგაზრდა, რომელიც უკრიტიკოდ მიიღებს “ასავალ – დასავალის” მაღალპოლიგრაფიულ ფურცლებზე (რაღაც კლავიატურას ორთქლი ასდის) დაბეჭდილ ამ მართლაც პრიმიტიული, უტიფარი და მე ვიტყოდი თაღლითური პუბლიცისტიკის “მარგალიტს”… ხოლო შემდეგ, ქუჩებში კვლავ ივლიან ისეთები, რომლებიც მენტორული ტონით მოგვახსენებენ, რომ თურმე სტალინი “დიდი ადამიანი” იყო, “ქართველები უყვარდა”,”მსოფლიო დააჩოქა”, “ფაშისტები გატენა”, “რელიგიურობა დააბრუნა” (ვფიცავ, გამიგია ესეც) და ამასთან გათანაბრებულ სისულელეებს… ამნაირი ქართველების შემყურეს იმედი გიჩნდება, რომ იქნებ ინგლისელებმა ჩერჩილი უკუღმა დამარხეს (კი, მაგ საქმისთვის) რომელმაც მიმიქარავს ალმოდებული მაყვლის ბუჩქი, ისეთი ჭეშმარიტება თქვა, როდესაც “სტალინს და ჰიტლერს რა განასხვავებთ” – ო ჰკითხეს და პირში სიგარაგაჩრილმა (ეს ჩემი ფანტაზიის ნაყოფია) უპასუხა – “ულვაშები” – ო

ჩემი საყვარელი გორელების დამოკიდებულება ამ ადამიანის მიმართ სხვა საკითხია…სიმართლე რომ ვთქვა, რაკი ჩემ სამეგობროში სტალინი სირცხვილის სინონიმია, კარგა ხანი მეგონა, რომ გორელებიც არ იკლავდნენ თავს მისი სიყვარულით…ეეე, ფირუზჯაან, შამაგილაწუნო?… ახალი თაობისადმი ჩემი უდიდესი პატივისცემის მიუხედავად, ცივმა ოფლმა დამასხა მაშინ, სტალინის სახლმუზეუმის წინ მშვიდად მოსიარულე ბიჭუნას (იქნებოდა მეხუთე – მეექვსე კლასელი) რომ ჩავეკითხე, სტალინი როგორი პიროვნება იყო მეთქი და პანტელეიმონ გიორგაძე რომ მოჯვა პასუხში… აღარ მინდა გახსენება, გაიზრდება და მიხვდება, ან ვერ მიხვდება და იყოს სტალინის “სიდიადეში” დარწმუნებული…

აღარაფერს ვამბობ 2006 წლის მსოფლიო ჩემპიონატზე, სტალინის ძეგლის ქვეშ შეკრებილ დიდი ფეხბურთის მომზირალთა (დიდი ეკრანიდან სხვათაშორის) მიერ ლუდით შესმულ სადღეგრძელოზე: “ეს იმ კაცს გაუმარჯოს, სტალინის ძეგლის ქვეშ რომ დგას და გერმანიას ბალელშჩიკობს” – ო

რა თქმა უნდა ბიძაჩემმა ეგ რუკა ჩემ გასახალისებლად მოიტანა (რა ეგონა, თუ პირიქით მოხდებოდა) მაგრამ არის ხალხი, რომელიც მაგ რუკას საწოლის თავზე გაიკრავს (სავარაუდოდ სტალინისა და ილია მეორის ხატების გვერდით) და დილა – საღამოს ლოცვას აღუვლენს მოწყალე ბელადს….

სანთელი მაინც აანთეთ… ჭრაქი მაინც გვიბოძოს ვინმე მადლიანმა…

ყველა გორელის ნაცვლად, მე მრცხვენია ქალაქის ცენტრში წამოჭიმულ იმ სიმახინჯეზე, სტალინის ძეგლი რომ ჰქვია და რომელიც ვითომ ტურისტული მიზნებისთვისაა ზედგამოჭრილი… მე კი არ მსურს, ჩემი ქალაქს, კაციჭამიების დაბადების ადგილად სცნობდნენ და სტუმრობდნენ…არ მსურს, იმ ადამიანის ძეგლი იყოს ჩემი ქალაქის სიმბოლო, რომელმაც ჩემს სამშობლოს უღელი დაადგა და მაგრად გაუყარა აპეურები… არ მსურს “ბოროტი გენიის” ქვაში განსხეულებული სული ზემოდან მიცქერდეს, ხოლო მისი ძეგლის წინ, მისივე ბოროტების მარცვლებით ნაზარდი ხალხის მიერ ნასროლი კასეტური ბომბისგან დატოვებულ ორმოში ფეხი მივარდებოდეს და ყოველ დანახვაზე მოსიარულე ზიზღად მაქცევდეს…

ვოცნებობ იმ დღეს მოვესწრო, როცა მაგ არამზადის ძეგლს ნაწილ – ნაწილ დაამტვრევენ, ხოლო მაგ ადგილას, აგვისტოს ომში ჩვენი, მართლაც რომ გმირულად დაღუპული ბიჭების მემორიალს აღმართავენ…

მეღირსება ვითომ ლაშარის გორზე შადგომა?