ახალი თაობა

რას (გვ)ერჩიან ახალ თაობას? რა დაუშავეს ამ ხალხს ჩემი ასაკის გოგო – ბიჭებმა? რატომ ისმის მუდამ რომ ახალი თაობა არ ვარგა? რომ გამოთაყვანებული, უზრდელი, თავხედი ბავშვები ვართ? რა წაიღეს ტვინი ბლიააააად?

ყოველთვის ვამბობდი და კიდევ გავიმეორებ, ძალიან კარგი ახალი თაობა გვყავს, ძალიან მაგარი მომავალი გვეზრდება და სულ არ მაინტერესებს იმ ხალხის აზრი, რომელიც ახალგაზრდობის ავკარგიანობას იმის მიხედვით ზომავენ, მათ დაკრულზე ცეკვავენ თუ არა.

როგორ მინდა ვკითხო ასეთებს: – კი მაგრამ ბავშვობა არ გქონიათ? ახალგაზრდობა არ გამოგივლიათ? თქვენი აზრი არასოდეს გქონიათ? თუ სათამაშოების ნაცვლად “პრავდა” და “იზვესტია” გეჭირათ ხელში და აღუს მაგივრად მენტორულ აზრებს აფრქვევდით გარშემო?

არააა, გრძელი თმები რატომ გაქვთო, როკს რატომ უსმენთო, ეკლესიაში რატომ არ დადიხართო, იმ ნეტარხსენებულ დროზე რატომ არ გაბოდებთ, ყველანი ძმურად რომ ვცხოვრობდითო და ა.შ.

ბოდიში და რა თქვენი საქმეა???

ტრანსპორტში ადგილის დათმობა უკვე კლასიკადაა ქცეული. მე, როდესაც ვიცი, რომ ფეხზე დგომა არ მინდა და მეზარება, კილომეტრზე მეტს გავდივარ იმისთვის, რომ წყნარად ვიჯდე, ნორმალურად ვისუნთქო, ვიღაცის ღრიალმა “გადავიწიოთ” ყურები არ გამიხეთქოს და ლექციაზე შესვლამდე რაიმეს გადაკითხვა მოვასწრო და მერე ვიღაცა ყეყეჩის გულისთვის, რომელსაც ორი ნაბიჯის გადადგმაც კი ეზარება ავდგე და ნახევარი საათი დე – ფაქტო ჯოჯოხეთში გავატარო? არა, მერეც მეყოფა “მაი ამბავი” მე.

ამასაც აიტანდა კაცი, რაიმე მადლიერების გრძნობას რომ იღებდეს საპასუხოდ, არა და პირიქით კი ხდება. ერთხელ ერთ ქალს, რომელიც რატომღაც მეტად დაღლილად მომეჩვენა ადგილი დავუთმე და იმის მაგივრად რომ მადლობა მაინც ეთქვა, ისეთი თვალებით შემომხედა და ისე მედიდურად დაეძნეყა სკამზე, რომ კინაღამ ბოდიში მოვუხადე იმისთვის, დროზე ადრე რომ არ ვიფრინე მისი უმაღლესობისთვის ადგილის დასათმობად.

თუ ზიხარ და ვინმე “ქალბატონი” ფეხზე დგას, აუცილებლად ატყდება ჩურჩული: “ხოოო, ესენი ეგრე ყავთ მომართული, რომ ადგილი არ დაუთმოო, მკვდარი რომ ნახო გადააბიჯე და გაიარეო, აი იმაში წერია ლომაიას გამოცდა რომ არის, უნარები. მანდ ასწავლიან ეგეთებს” ერთხელ ამაზე სერიოზულად გავჭედე. მითხარით ერთი სად წერია ასეთი რამ, უნარები ჩაბარებულები მაქვს და იქ ასეთი რამ არ შემხვედრია მეთქი, მიედ – მოედნენ და ბოლოს დარწმუნებული ვარ, მათ გულებში “სოროსის გოჭად” დავრჩი

როგორ მინდა ერთი დიდი ჩაქუჩი ვიშოვო რომ ყველა ეგეთ ადამიანს, ჩავურაკუნო კარგად, რომ შეიგნონ: ა) ახალგაზრდაც ადამიანია ბ) ახალგაზრდასაც აქვს უფლებები გ) და გრძნობები დ) და შეხედულებები ე) და თქვენი აზრები ახატიათ ვ) მაგრამ რა თაობა მიდისო არ ამბობენ ზ) და დაეტიეთ თქვენ ადგილზე რა

დიდად დაგვავალებთ….

მამებო მოვედიიიიიიიიით (გრეჩიხას ხმით)

მოვალეობა, ღირსება, სამშობლო

სადღაც ერთი წლის თუ წელიწადნახევრის წინ, მახსოვს ინტერნეტში დავძვრებოდი, რაღაც მასალებს ვეძებდი ცნობილ ამერიკელ (ღმერთმა დალოცოს ამერიკა) გენერლებზე. რა თქმა უნდა ერთ – ერთი პირველი ძიებაში დუგლას მაკარტური ამომიგდო გუგლმა და რამდენიმე ლინკს თან მოჰყვა მისი ორი სიტყვით გამოსვლის ტრანსკრიპტი (ქართულად როგორ არის არ ვიცი) რომლებმაც უმალ მიიქციეს ჩემი ყურადღება. ერთს ერქვა Old soldiers never die,they just fade away ხოლო მეორეს “Duty, Honor, Country” – ამ უკანასკნელმა ჩემზე წარუშლელი შთაბეჭდილება დატოვა. ასე ლამაზად, ასე დახვეწილად, ხოტბის შესხმა ამერიკელი ჯარისკაცისადმი სადაც თითოეული სტრიქონი მისი სიყვარულით, პატივისცემით და სითბოთია გამსჭვალული, ნამდვილად იშვიათობაა.

დღესაც, როდესაც მომინდება, ხშირად ამოვქექავ ხოლმე უჯრიდან ამ სიტყვას (რომელიც იმდენად მომეწონა რომ გავკადნიერდი და გადავაქართულე) და კიდევ ერთხელ ვკითხულობ იმ უკვდავ სტრიქონებს, რომელიც ყველა ღირსეულ ჯარისკაცს და არა მარტო ჯარისკაცს, გულისფიცარზე უნდა ეწეროს. გენერალ მაკარტურის ეს სიტყვა, ნამდვილი კოდექსია, რამდენიმე გვერდზე შეჯამებული ცხოვრების ფილოსოფიაა, პირადად მე, მისი სიტყვიდან ძალიან ბევრი რამ ვისწავლე, აქ მინდა დავწერო რამდენიმე ჩემი უსაყვარლესი ციტატა, თუმცა ერთი უკვე მიწერია ბლოგის სათაურში: “ისწავლე სიცილი და არ დაივიწყო გლოვა, იბრძოლე მომავლისათვის და არასოდეს უგულებელყო წარსული” – ეს მოხუცი გენერლის სიტყვებია.

“ამერიკელი ჯარისკაცი ისტორიის საკუთრებაა, როგორც წარმატებული პატრიოტიზმის ერთ – ერთი უბრწყინვალესი მაგალითის შემოქმედი. იგი შთამომავლობის საკუთრებაა, როგორც საძირკველი მომავალი თაობებისა, თავისუფლებისა და დამოუკიდებლობის პრინციპებზე დაფუძნებით. იგი ეკუთვნის აწმყოსაც, გვეკუთვნის ჩვენც, მთელი თავისი ღირსებებითა და მიღწევებით”

“მე არ ვიცი მათი დაბადების ღირსება, მაგრამ მე მესმის მათი დაღუპვის სიდიადე. ისინი დაიღუპნენ ისე, რომ არ დაუსვამთ კითხვები, არ უწუწუნიათ და არ უკვენესიათ, დაიღუპნენ რწმენით აღსავსე გულებით და ტუჩებზე აღბეჭდილი იმედით, რომელიც ჩვენ გამარჯვებისკენ მიგვიძღოდა. მუდამ მათთვის: მოვალეობა, ღირსება, სამშობლო!“

“ჯარისკაცი, რომელიც მოწოდებულია, რომ საკუთარი სიცოცხლე მიუძღვნას და შესწიროს სამშობლოს, ჭეშმარიტად კაცობრიობის უკეთილშობილესი ქმნილებაა”

“თქვენი პროფესია ჯარისკაცობაა, გამარჯვების ჟინია, უყოყმანო შეგნებაა იმისა, რომ ომში გამარჯვების ალტერნატივა არ არსებობს, რომ თუ დამარცხდები სამშობლო დაინგრევა და შენი სამსახურის თანმდევი აზრი, შენი მრწამსი და შეგნება მუდამ უნდა იყოს: მოვალეობა, ღირსება, სამშობლო!“

“თქვენი უზენაესი კანონი, რომელიც თავისი ბრწყინვალე ნათელით შუქს ფენს სიბნელეს, უდრეკად ჟღერს: მოვალეობა, ღირსება, სამშობლო!“

და ბოლოს ჩემი უსაყვარლესი ციტატა, რომელიც კიდევ ერთხელ ამტკიცებს, რომ ადამიანი, რომელიც სამშობლოსთვის, წრფელი გულით და იმედით იღუპება, მუდამ ცოცხლობს თავისი ქვეყნისთვის.

“ჩვენ არასოდეს შევუშინებივართ გრძელ ნაცრისფერ მწკრივებს. თუკი იქნებოდა ბრძანება, ყავისფერსა და ხაკისფერ, ლურჯსა და ნაცრისფერ სამხედრო უნიფორმაში გამოწყობილი მილიონობით აჩრდილი, ამაყად წამოდგებოდა მათ გულებზე დადგმული თეთრი ჯვრებიდან და დედამიწას შეარყევდა მათი გულებიდან ამოხეთქილი გუგუნი: “მოვალეობა, ღირსება, სამშობლო”“

რამდენჯერაც შევათვალიერებ ამ სიტყვებს, იმდენჯერ მეამაყება, რომ დედამიწაზე არსებობს და მოღვაწეობს ასეთი ხალხი. სამხედრო საქმე წმინდა საქმეა და ნებისმიერი სამხედრო მოსამსახურე უკვე ჩემს გულთბილ დამოკიდებულებას იმსახურებს.

და რა თქმა უნდა, როდესაც ვკითხულობ ამ ყველაფერს, ერთი სურვილი მკლავს – მინდა საქართველოშიც იყვნენ ასეთი გენერლები, ასეთი დიადი ოფიცრები, რომელთათვისაც სამშობლო და მუნდირის ღირსება უპირველესია, რომელიც კი არ უყვირის, თავსლაფს ასხამს და ამცირებს ჯარისკაცს, არამედ საკუთარ სისხლად და ხორცად მიიჩნევს მას, საკუთარი ხალხის საუკეთესო ნაწილად თვლის, ეფერება, უყვავებს, გულში იკრავს და სამშობლოს შეგნებულ დამცველად ამზადებს.

რა სიამოვნებით ვიქნებოდი ასეთი გენერლის რიგითი ჯარისკაცი…

რეალი არასოდეს დაეცემა!!!

მართლა შავბნელი დღე გაგვითენდა რეალის გულშემატკივრებს, რაც არ უნდა ყოფილიყო 2:6 მაინც ნამეტანია, ძალიან გულდაწყვეტილი ვარ და მთელი ბარსელონას მიმართ რაღაც საოცარი რევანშიზმის გრძნობა მამოძრავებს, დედაბუდიანად უნდა გაწყვიტო ეგ სეპარატისტები (ფეხებზე მკიდია პოლიტკორექტულობა)

არა და რა ფეხბურთს ეგენი თამაშობენ, მართლა ვერავითარ სილამაზეს, ვერავითარ სიცოცხლეს მაგათ თამაშში ვერ ვხედავ, უბრალოდ ფეხბურთელების მაგივრად ცხენები ყავთ, რომლებიც სულ არ გამიკვირდება დოპინგითაც რომ იჭყიპებოდნენ (ფეხებზე მკიდია ობიექტურობა)

რა გაუძლებს ახლა ბარსელონას ფანებს, რეალთან ყოველი მოგებული თამაშის მერე ნაწვიმარზე ამოსული სოკოებივით რომ მომრავლდებიან ხოლმე და ნებისმიერ საფიხვნოზე ერთი ღრიანცელი გაუდით, ჯერ ის 0:3 არ ქონდათ დავიწყებული, ყარაულის დამპალი თოფივით რომ გაუვარდათ და ეს ხომ ეყოფათ ალბათ ჯოჯოხეთში ჩასატან ამბად

რაღაც შეურაცხყოფილივით ვარ, მაგრამ ვიცი, რომ ეს მხოლოდ დროებითი წარუმატებლობაა, რომელიც ისეთივე გარდაუვალია, როგორც ქორწილის ღამეს პატარძლის “გაიმასქნება” და ისიც ვიცი, რომ ამაზე დიდი ანგარიშებითაც მოგვიგია ბარსელონელი უსახურებისთვის და ბევრად უფრო დიადი კლუბის სახელიც დაგვიმკვიდრებია საფეხბურთო ისტორიაში…

ყველაზე მეტჯერ მოგებული ესპანეთის პრიმერა

ყველაზე მეტჯერ მოგებული ჩემპიონთა ლიგა

და ბოლოს XX საუკუნის საუკეთესო საფეხბურთო კლუბად აღიარება! გუნდი, რომლის შესრულებულ ფეხბურთსაც “თეთრ ბალეტს”უწოდებენ, გუნდი რომელსაც ერთნაირად ქომაგობენ პირსისხლიანი დიქტატორი, ესპანეთის მონარქი და მსოფლიოს მილიონობით სხვა მოქალაქე

სანტიაგო ბერნაბეუ ყველაზე მოხდენილი სტადიონია მთელ მსოფლიოში, ბერნაბეუს ინჩადა ყველაზე დახვეწილი და გემოვნებიანი… რეალის შემადგენლობა კი მუდამ გამარჯვების და ტიტულებისთვის ბრძოლის ჟინით შეპყრობილი, უკვე ლეგედარული საფეხბურთო კოლექტივი!

რეალი ეს სიდიადეა, რეალი ეს ღირსებაა, რეალი ეს სიამაყეა!!!

ჩვენ დავბრუნდებით!!!