გუშინ

გუშინ ქართული სპორტის მოყვარულთათვის ფრიად საინტერესო დღე იყო, რადგან საქართველოს ორი ნაკრები გუნდი თამაშობდა. 2 საათზე 21 წლამდელ ფეხბურთელთა ნაკრები ისლანდიას მასპინძლობდა, ხოლო 4 საათზე ქართველი მორაგბეების გუნდი არგენტინის “ა” ნაკრებს უნდა დახვედროდა.

მოხდა ისე, რომ ორივე თამაშზე მომიწია ყოფნა – ფეხბურთის პირველ და რაგბის მეორე ტაიმზე. საერთოდ ხშირად ვერ ვახერხებ ნაკრების თამაშზე სიარულს, სულ 5 – 6 ჯერ ვარ ნამყოფი (მხოლოდ ფეხბურთზე) და არასოდეს გამჩენია სურვილი ტაშის დაკვრის გარდა, რაიმე სხვა მოქმედებით ან ემოციით გამომეხატა ჩემი დამოკიდებულება, ალბათ ცუდი გულშემატკივარი ვარ, იმიტომ, რომ არ შემიძლია მინდორზე დუნედ მოძუნძულე ფეხბურთელებს მთელი გულით ვუქომაგო. არც ის იქნება ახალი, თუ დავამატებ, რომ მორაგბეების შემთხვევაში საქმე სრულებით სხვაგვარადაა. ჰოდა მეგობართან თამაშების დროს რომ ვაზუსტებდი ჩემდა უნებურად წამომცდა:  ”ფეხბურთი ლოკომოტივზეა და ნაკრები დინამოზე თამაშობს არა?” მეთქი და მერე გამეცინა.

აქვე მინდა დავამატო, რომ გუშინ ჩვენი ფეხბურთელების მიმართ სასაყვედურო (პირველ ტაიმში) არაფერი მქონია, პირიქით, მაგრამ რაც მე გუშინ ჩვენი რაგბისტების თამაშზე ვნახე, მართლა არასოდეს დამავიწყდება…

ბედნიერი ვარ, რომ შევძელი და მეორე ტაიმს მაინც მივუსწარი.

აი რას ჰქვია ნაკრები! აი, რას ჰქვია თამაში, როდესაც შენ ზურგს უკან საქართველოს დროშა ფრიალებს! აი რას ჰქვია მონდომება, როდესაც იცი, რომ სრულიად საქართველო შენ შემოგყურებს და შენი წარმატებით ხარობს! აი რას ნიშნავს იმის გაცნობიერება რომ შენ საქართველოს ღირსებას იცავ!

დასაჯდომის მოძებნა არც მიცდია, თვალი მოვკარი თუ არა ყველაფერი დამავიწყდა.

გუშინ გავაცნობიერე რა ბედნიერებაა, როდესაც შენი ქვეყანა გამარჯვებულია. ჯერ არასოდეს არ მენახა ცოცხლად, როგორ იმარჯვებდა საქართველოს ნაკრები…

იმარჯვებდა საკმაოდ ძლიერ მეტოქესთან და იმარჯვებდა ისე, რომ ნებისმიერ მორაგბეს ეტყობოდა – უმალ საკუთარ სასიკვდილო განაჩენზე მოაწერდა ხელს, ვიდრე მოწინააღმდეგისთვის მოედანზე რაიმის დათმობაზე.

საოცარი სიამაყის გრძნობა გეუფლება, როდესაც ასეთი გუნდის გულშემატკივარი ხარ.

გუშინვე მივხვდი, რას ნიშნავს, როდესაც სტადიონს “დამატებით მოთამაშეს” უწოდებენ. არც ერთი ტრიბუნა არ გაჩერებულა! დიახ, სწორედ მორაგბეები იმსახურებენ ასეთ მხარდაჭერას ასეთ შეუპოვარი და ჯიგრიანი ბრძოლისთვის!

გუშინ მე გამარჯვებული საქართველო ვნახე…

 

გმადლობთ ბიჭებო! საქართველო ამაყობს თქვენით!

4 ნოემბერი

ეს წუთია კალენდარს შევხედე და რაღაცა სასიამოვნოდ მომხვდა თვალში. დღეს 4 ნოემბერია, რაც იმას ნიშნავს, რომ ზუსტად ერთი წელი შესრულდა მას შემდეგ რაც ამერიკის საპრეზიდენტო არჩევნებში ბრწყინვალე გამარჯვება მოიპოვა ჩემმა (და არა მარტო ჩემმა) ფავორიტმა კანდიდატმა – ბარაქ ობამამ.

დიდებული დღე იყო, მართლაც რომ შესანიშნავი.

ძალიან ხშირად მეკითხებიან, რატომ ვუჭერ მხარს ამ პოლიტიკოსს, რა არის მისი დადებითი მხარე და რა პოზიტიური ნიშნების გამოკვეთა შეიძლება, მისი პრეზიდენტად ყოფნის ჯერ – ჯერობით არასრული ერთი წლის განმავლობაში.

მოდით ერთი წუთით გვერდზე გადავდოთ ის მოსაზრებები, რომ იგი “მასონების მოყვანილია, “მარიონეტია”, “მემარცხენე – კომუნისტია”, “გადაწყვეტილებას ვერ იღებს”, “აზრზე არ არ არის” და მივყვეთ პუნქტობრივად მის მიერ გატარებული პოლიტიკის შეფასებას. რა თქმა უნდა მხოლოდ მნიშნველოვან საკითხებში, რადგან სრულად ეს შეუძლებელია და არც მაქვს ამაზე პრეტენზია.

1) ეს არის ეკონომიკური კრიზისი – ობამას მიერ წამოყენებულ ეკონომიკური სტიმულირების მეტად თამამ გეგმას, ძალიან ბევრი კრახს უწინასწარმეტყველებდა. მოხდა პირიქით. ეკონომიკის კრიზისულ პერიოდში სახელმწიფოს დროულმა ჩარევამ თავიდან ააცილა ქვეყანას კრიზისის უფრო მეტად გამწვავება და მეტიც, ბოლო დროინდელი სტატისტიკური მონაცემების თანახმად, ქვეყნის მ.შ.პ. და ეკონომიკა მატულობს და აღდგენის პროცესი წარმატებით მიმდინარეობს. ეკონომიკური კრიზისის უარყოფითი ეფექტების აღმოფხვრას კი, რა თქმა უნდა კიდევ მეტი დრო დაჭირდება. მთავარი ერთია – ობამას ადმინისტრაცია წარმატებით უმკლავდება კრიზისს (აღსანიშნავია, რომ მიდის მუშაობა ალტერნატიული ენერგო წყაროების მისაღებად, რაც ნაკლებად მოწყვლადს გახდის ამერიკას საზღვარგარეთიდან იმპორტირებულ ენერგორესურსებზე დამოკიდებულების მხრივ)

2) უნივერსალური ჯანდაცვის პროგრამა – არავისთვის სიახლეს არ წარმოადგენს ის, თუ  როგორ ძარცვავენ ხალხს ამერიკული სადაზღვევო კომპანიები. ამ სფეროში ფაქტიურად არანაირი კონტროლი არ არსებობს და მსხვილი კორპორაციები მხოლოდ სიმდიდრის დაგროვებაზე არიან ორიენტირებულნი. ამერიკის მილიონობით მოქალაქეს არ აქვს საშუალება ისარგებლოს დაზღვევით, მისი მეტად მაღალი ფასების ან კაბალური პირობების გამო. პრეზიდენტ ობამას გეგმა, ითვალისწინებს ამ მავნე პრაქტიკის აღმოფხვრას და დღეს – დღეობით გააფთრებული ბრძოლა მიმდინარეობს როგორც კონგრესში ასე კულისებს მიღმა. წინააღმდეგობა მეტად დიდია და მე უბრალოდ წარმატებას ვუსურვებ ობამას, ამ რეფორმის ბოლომდე მისაყვანად. რეფორმისა, რომლის გატარებაც ვერც ერთმა პრეზიდენტმა აქამდე ვერ შეძლო.

3) ომები ერაყსა და ავღანეთში – დაპირებისამებრ, ერაყიდან ამერიკული კარების ნაწილობრივ გამოყვანა უკვე დაწყებულია და ობამას საპრეზიდენტო ვადის ამოწურვამდე, ამერიკელი სამხედროები დატოვებენ ერაყის მიწას. მათთვის კი ვისაც ეგონა, რომ ობამას ჯარები გაპრეზიდენტებიდან ნახევარ საათში უნდა გამოეყვანა, უნდა ვთქვა რომ არსებობს ტერმინი: Responsible withdrawal.

რაც შეეხება ავღანეთს, აქ მხოლოდ ამერიკის კი არა ნატოს პრესტიჟიც დევს სასწორზე. ობამა, რომელიც ბუშისგან განსხვავებით, პირადად ესწრება უცხო მიწაზე დაღუპული ამერიკელი სამხედროების სამშობლოში გადმოსვენების პროცესს, ვერ მისცემს თავს იმის უფლებას, რომ ნაჩქარევი გადაწყვეტილება მიიღოს. ამასთანავე არავის დაავიწყდეს, რომ მთავარი თალიბანის აღგვა კი არ არის პირისაგან მიწისა, არამედ ავღანეთში მეტნაკლებად გამართული დემოკრატიული ინსტიტუციების შექმნა და ამუშავებაა. ასე რომ ე.წ. “ქორების” რიტორიკა ხშირად უსაფუძვლო და გონივრულობას მოკლებულია. ავღანეთის ომი მოსაგებია და მას ცხელი თავი კი არა, ცივი გონება მოიგებს.

4) ურთიერთობები რუსეთთან – აღარ არის ისეთი კონფრონტაციული და მუქარის ტონით აღსავსე, როგორც უწინ. ობამამ ხელი აიღო არაპრაქტიკულ და უსარგებლო გეგმაზე პოლონეთსა და ჩეხეთში ანტისარაკეტო სისტემის განთავსების შესახებ, თუმცა იგი ჩაანაცვლა ბევრად უფრო მოქნილი და გამოსადეგი ანტისარაკეტო ფარით, რითაც ერთის მხრივ მოხერხებულად მოუსპო რუსეთს სპეკულირების თემა და ამავდროულად ერთი დიდი ნაბიჯი გადადგა ევროპის თავდაცვისუნარიანობის გასაუმჯობესებლად.

მიმდინარე წლის ივლისში, სწორედ ობამას ძალისხმევით დიდწილად მოხერხდა ქართულ – რუსული სამხედრო კონფლიქტის დეესკალაცია (კრიტიკოსებს შეუძლიათ წაისისინონ რომ ტერიტორიები ისევ დაკარგულია, მაგრამ ამაში ობამას იმდენი წვლილი მიუძღვის, რამდენიც მე ამერიკის აღმოჩენაში)

და როგორც მრავალი ექსპერტი აღნიშნავს, ობამას სტრატეგია რუსეთთან მიმართებაში: კერძოდ, პრეზიდენტ მედვედევის მხარდაჭერა და პრემიერ პუტინის “ჩაჩოჩება”, პრაგმატულია. ღია კონფრონტაცია რუსეთთან არახელსაყრელია, საჭიროა შედარებით ლიბერალური, ხისტი “კგბ” – შნიკური აზროვნებისგან თავისუფალი, შედარებით რეფორმისტული იდეოლოგიის მხარდაჭერა. ეგ ქვეყანა, შესაძლოა მხოლოდ შიგნიდან შექმნილი სირთულეების, “თავიდან აყროლების” გამო მოიდრიკოს. თეორიულად ეს მიდგომა გამართლებულია, პრაქტიკულ შედეგებს დრო ჭირდება.

5) ურთიერთობები ისლამურ სამყაროსთან. ირანი. – ეს საკითხი ალბათ ყველაზე პრობლემატურია. მართალია ობამამ ნათლად დააფიქსირა, რომ ირანთან დიალოგის მომხრეა, მაგრამ ირანის მმართველი რეჟიმი საკუთარ ბილწ განზრახვაზე როგორც ჩანს უარის თქმას არ აპირებს. ვფიქრობ პრეზიდენტს მუშაობის გაქტიურება სწორედ ამ მიმართულებით მართებს, მაგრამ მხედველობაშია მისაღები ის ჩიხური სიტუაცია რაც ამ მიმართულებითაა შექმნილი. ასევე არ უნდა გამოგვრჩეს კაიროს მიმართვა, სადაც ობამამ ნათლად გაუწოდა ხელი მუსლიმებს და ახალი ფურცელი გადაშალა ამერიკა მუსლიმური სამყაროს ქვეყნების ურთიერთობის ისტორიაში.

6) ურთიერთობები საქართველოსთან – ეს შეიძლება 4 საკითხის ქვეპუნქტიც ყოფილიყო, მაგრამ უბრალოდ მსურს აღვნიშნო, რომ ობამას ადმინისტრაცია კვლავინდებურად უჭერს მხარს ქართულ სახელმწიფოს და წინა ადმინისტრაციისაგან განსხვავებით არ ცდილობს უხეშად ჩაერიოს მის შიდა საქმეებში, რაც შეეხება მოწოდებებს დემოკრატიის ხარისხის გაუმჯობესებისაკენ, ეს მხოლოდ სასიკეთო სიგნალებია (თუმცა უარყოფითი მმართველი რეჟიმისთვის)

ამას დავუმატოთ ის ფაქტი, რომ დიდი დრო აღარ დარჩა გუანტანამოს ბაზის დახურვამდე, რაც მეტნაკლებად გამოასწორებს ამერიკის შელახულ პრესტიჟს, გაუმჯობესებული ურთიერთობები ევროპის და აზიის სახელმწიფოებთან და საერთოდ ის ახალი, იმედის და კეთილგანწყობის ტალღა, რაც ობამას გაპრეზიდენტებას მოჰყვა მთელ მსოფლიოში.

ამის მერე ვინმე იტყვის, რომ ამ ადამიანმა, დაუმსახურებლად მიიღო ნობელის პრემია მშვიდობის დარგში?

რომ ის მხოლოდ იმიტომ აირჩიეს რომ აფროამერიკელია?

რომ ის უმოქმედო პრეზიდენტია?

მისი ინაუგურაციიდან ჯერ მხოლოდ 10 თვე გავიდა…

4 ნოემბრიდან კი ზუსტად 12

YES WE DID!

პოსტი დამატებულია. ხოდა რუბიკონის…

ასე და ამგვარად, მადლობა ბლოგერ დალიელას “დათაგვისთვის” და დავიწყეთ.

მიყვარს – ყველაფერი ის, რასაც ბოროტება არ მოაქვს

ვოცნებობ – სკანდინავიის ქვეყნებში მოგზაურობაზე

ვფიქრობ – ახლა ავდექი და რა ვჭამო იმაზე ვფიქრობ

მძულს – სიჯიუტე და სიკერპე

ვნანობ – სკოლის წლების უქმად გაფანტვას

კმაყოფილი ვარ – თითქმის არასდროს

მენატრება – მამაჩემი

მსურს – ნორმან შვარცკოფის ავტობიოგრაფია

მაღიზიანებს – ლოდინი

ვგრძნობ – ეს მართლა რა უცნაური კითხვაა

მეშინია – ბირთვული ომის

ვიცი – ვენი ვიდი

არ ვიცი – რამდენი სახის რეაქციაა ქიმიაში და რამდენია ჰელიუმის ფარდობითი ატომური მასა

შემიძლია – 5 კილომეტრზე სირბილი

არ შემიძლია – 15 კილომეტრზე სირბილი

ვმეგობრობ – იმათთან, ვისთანაც საერთო ინტერესები მაკავშირებს

ვტირი – პრეზიდენტ უაიტმორის “სფიჩზე” ფილმიდან “დამოუკიდებლობის დღე”

ვიცინი – ნებისმიერ ისეთ ხუმრობაზე, რომელიც არ გამიგია

ვეძებ – ადამიანს, “რომელსაც ღამითაც არ სძინავს თავის სამშობლოზედ ფიქრით გულაღტყინებულსა” (უზუსტო ციტატისთვის მომიტევეთ)

ღირსი ვარ – იმის, რასაც ვიმსახურებ

ვკარგავ – სამგზავრო ბარათს ჩემ აურაცხელ ჯიბეებში

მშურს – ამერიკელი ხალხის

ვემტერები – ყველა ჯიშის მწერს

მაინტერესებს – კოკა – კოლას რეცეპტი

არ მაინტერესებს – მაიას კულტურა

მახსოვს – ვისი გორისა ვარ

მრცხვენია – როდესაც რაღაც არ ვიცი

უარვყოფ – დილით ხაშზე წასვლის შემოთავაზებას

ვავადმყოფობ – მხოლოდ ზამთარში

ვმალავ – ტოტალიზატორის წაგებულ ბარათებს (აქვე ბაიერნის დედა!)

ვინახავ – რამდენიმე საიდუმლოს

მწამს – ადამიანური იდეალების

მიკვირს – ეჰ აღარაფერი აღარ მიკვირს

მიხარია – როდესაც რეალი იგებს

ვჭორაობ – ჰმმ

ვდარდობ – ირანის ბირთვულ პროგრამაზე (მართლა)

ვამაყობ – მხოლოდ გულის სიღრმეში

ვაკეთებ – მერე ვინ არის დამნახავი?

ვეფერები – ახლადშეძენილ წიგნს

მსიამოვნებს – მეგობრების წრეში ყოფნა

მესიზმრება – რომ დავფრინავ (ცხადშიც მინდა ((

ვეხმარები – იმას, ვისაც მართლა სჭირდება (ხოლო ვის ჭირდება მართლა და ვის არა, ამას მე ვწყვეტ)

მწყინს – როცა ვერ მიგებენ

ვხარჯავ – ყველაფერს რისი დახარჯვაც შეიძლება

ვღალატობ – კი

ვკამათობ – იმაზე, რომ ლიბერალიზმი კონსერვატიზმს “იხევს”

ვუხეშობ – იშვიათად

ვუსმენ – ყველას, ვინც კი 2 წინადადებას ერთმანეთზე აბამს

ვყოყმანობ – ეს პოსტი ჩავამთავრო, თუ ჯერ ვჭამო?

ვკითხულობ – ავტობუსების მარშრუტს

ვკლავ – ქათამს, გოჭს, ინდაურს (შესაძლებელია ბინაზე მისვლაც)

ვაფუჭებ – კალმებს

ვცხოვრობ – მამაც ქალაქში

ვცემ – ბოლთას

ვყვირი – როდესაც ჩემი არ ესმით (პიდაპირი მნიშვნელობით)

ვმღერი – Road to Walhala – ს

ვასრულებ – არა, მე ახლა ვიწყებ

დავდივარ – თვალების ცეცებით და მუდამ დაბნეული

ვმკურნალობ – გააჩნია რას ვიგულისხმებთ სიტყვა მკურნალობაში

ვერიდები – უაზრო კამათს

ვთამაშობ – ფარმვილს ფეისბუქზე

ვიტყუები – დღეში 200ჯერ (სტატისტიკურად არის დათვლილი)

ვიხდი – ყველა გადასახადს

ვეჭვიანობ – ეს რა არის?

ვკაიფობ – ჩემი ფიურერის გამონათქვამებზე

ვიზიდავ – კოღოებს

ვალამაზებ – ჩემ სამუშაო მაგიდას

დამეწვა საჭმელი?

არა უშავს

მოკლედ ახლა მითაგვ – მოთაგვები მეზარება. ვინც წაიკითხავთ და მოგინდებათ ამის შევსება, შეავსეთ, ოღონდ კომენტარი დატოვეთ რომ გესტუმროთ და შეგიფასოთ )))

ფუ რა სუნიააა

თუთბერიძე, ვიდეო, პატრიარქი

დარწმუნებული ვარ ამ თემაზე ბევრი დაიწერებოდა და ბევრი განსხვავებული აზრიც გამოითქმებოდა და შესაბამისად მეც მსურს რამდენიმე სიტყვით ჩემი შეხედულება დავაფიქსირო ამ საკითხზე. რა საკითხზე? აბა ყველამ ერთად გავიმეოროთ საკვანძო სიტყვები: “თუთბერიძე, ვიდეო, პატრიარქი”…. (არადა ძმობა, ერთობა, თავისუფლება ჯობია დასწყევლოს ეშმაკმა)

სხვათაშორის ბევრი ჩემი ნაცნობიც და უცნობიც აფიქსირებდა იმ აზრს, რომ არ ღირდა ამ ვიდეოების გამო ასეთი ამბის ატეხა. ვეთანხმები. ის გამოთქმა მახსენდება “ჭიქაში ატეხილი ქარიშხალიო” თუ რაღაც ეგეთი, ოღონდ ეგ კლერიკალების რეაქციაზე და თუთბერიძის ქმედება პანდორას ყუთის გახსნას მაგონებს, საიდანაც დავით ისაკაძე ამოვარდა )) ნუ კოლექტიური დავით ისაკაძე

საქმე იმაშია, რომ საერთოდ არ ვეთანხმები პატრიარქის კრიტიკას იმ განცხადების გამო რაც გააკეთა. ნამდვილად არ მჭირდება საკრალურ საწებელმოსხმული სიტყვები იმის დასაჯერებლად რაც ისედაც ცხადია ჩემთვის: აგვისტოს ტრაგედიის თავიდან არიდება ნამდვილად შეიძლებოდა.

თუმცა, თუმცა…

მოქალაქე თუთბერიძეს სრული უფლება აქვს:

ა) არ მოეწონოს ეს განცხადება

ბ) საპირისპირო აზრი ჰქონდეს და გამოხატოს ეს აზრი.

გ) მოახდინოს იმ ფაქტის კონსტატაცია, რომ პატრიარქი ნამდვილად არ არის ღმერთი

დ) ჰქონდეს საფუძვლიანი ეჭვი იმის შესახებ, რომ ქართული მართლმადიდებლური ავტოკეფალური სამოციქულო ეკლესია მხოლოდ ჩვენი სულის ცხონებისთვის არ არის დაკავებული

ე) ფიქრობდეს, რომ ეკლესიაში შესაძლოა არსებობდეს რუსული აგენტურა (გავიხსენოთ, რამდენმა სასულიერო პირმა აღიარა რუსულ სპეცსამსახურებთან კავშირი. ეს აპრიორი არ ნიშნავს იმას, რომ ქართულ ეკლესიაში ყველა რუსეთის დასაყრდენია, თუმცა არც გულის დაარხეინების საშუალებას გვაძლევს)

ვ) პოპულარულ სოციალურ ქსელში, ანთავსებდეს ისეთ მასალას, რომლის გამოქვეყნება არ არის აკრძალული.

ზ) მასთან მისული მუქარის წერილების და მსგავსი ფაქტების გამო, საქმის კურსში ჩააყენოს სამართალდამცავი ორგანოები.

თავის მხრივ ჩვენს სასიქადულო სტუდენტობას, სრული უფლება აქვს გამოვიდეს და მოითხოვოს… ნეტავ რას ითხოვენ?

გააპროტესტოს… რას აპროტესტებენ?

თურმე პატრიარქი ყოფილა საყოველთაოდ პატივსაცემი ადამიანი და მას დაცვა ჭირდება…. აგრესიული, მძლავრი, თავზარდამცემი, შეუპოვარი, მძლეთამძლე, რკინისმკვნეტავი

თეა თუთბერიძისგან…..

და ამას აყოლილია საზოგადოების ის ნაწილი, რომელთათვისაც პატრიარქი კანონზე მაღლა დგას (პირველი არხის სამეთვალყურეო საბჭოს ერთთ – ერთმა წევრმა თქვა “დიდი ათეულის” აკრძალვასთან დაკავშირებით გასულ გადაცემაში)

არ ვაპირებ ახლა თვითგვემას: ეს რა დღეში ვართ, რა საზოგადოებაა, ირანიზაცია მიდის, გურჯისტანი, არაფერი გვეშველება და ასე შემდეგ. უბრალოდ ჩვენ გვჭირდება გაათმაგებული მუშაობა საზოგადოების აღზრდის, სამოქალაქო უფლებებისა და თავისუფლებების უკეთ გააზრების მხრივ.

ვინ უწყის, იქნებ ეს შემთხვევა, მძლავრი ბიძგი აღმოჩნდეს ამ მადლიან საქმეში…

ჩემი დამოკიდებულება თეა თუთბერიძის და საერთოდ მსგავსი მოქმედების მიმართ, ალბათ ყველაზე კარგად ვოლტერის ერთი ცნობილი ფრაზით შეფასდება:

“მე არ ვიზიარებ თქვენ შეხედულებებს, მაგრამ სიცოცხლეს შევწირავ, რომ გქონდეთ მათი გამოხატვის უფლება”

რატომ ვერ გახდება ღმერთი დოქტორი

1) აქვს მხოლოდ ერთი მთავარი ნაშრომი

2) ნაშრომი დაწერილია ებრაულად

3) არ აქვს მითითებული წყაროები

4) ნაშრომი არ გამოქვეყნებულა რეცენზირებად ჟურნალში

5) არსებობს საფუძვლიანი ეჭვი, რომ იგი საერთოდ არაა ამ ნაშრომის ავტორი

6) შესაძლოა მართალია, რომ მან სამყარო შექმნა, მაგრამ რა გააკეთა ამის მერე?

7) მასთან თანამშრომლობის შესაძლებლობები მეტად შეზღუდულია

სამეცნიერო საზოგადოება დიდ სირთულეებს აწყდება, მის მიერ მიღებული შედეგების გამეორების ცდის დროს.

9) მას არასოდეს მიუმართავს ეთიკური საბჭოსთვის ცოცხალი არსებების გამოყენების ნებართვის შესახებ.

10) როდესაც ერთი ექსპერიმენტი არასწორად ჩატარდა, მან მისი მიჩქმალვა ექსპერიმენტის მონაწილეთა დახრჩობით სცადა.

11) ის იშვიათად ჩნდებოდა აუდიტორიაში. სტუდენტებს მხოლოდ ნაშრომის წაკითხვას ურჩევდა.

12) ამბობენ, რომ მასწავლებლად თავისი შვილი დანიშნა

13) თავისი პირველი 2 სტუდენტი სწავლის გამო გარიცხა

14) იმის მიუხედავად, რომ სულ 10 მოთხოვნა ჰქონდა, მისი სტუდენტების უმრავლესობა ჩაიჭრა

15) მასთან მიღება ხდება მეტად სპონტანურად და ისიც ძირითადად მთის მწვერვალზე.

16) არ გააჩნია კოლეგებთან მუშაობის გამოცდილება.

10 ბუშიზმი

ამერიკის 43 – ე პრეზიდენტი, ჯორჯ ბუში უმცროსი, ჩემთვის დაახლოებით ისეთივე ოდიოზური პოლიტიკოსების რანგში გადის, როგორებიც არიან ახმადინეჯადი, ჩავესი, არაფატი, ყარზაი, ძინტაო, კასტრო, მორალესი და ძმანი მათნი. სულით და გულით მეზიზღება ეგეც და იმ სისხლისმსმელი რესპუბლიკელების (ჩეინი, ვოლფოვიცი) ბანდაც, რომელმაც ამერიკას ასე შეულახეს პრესტიჟი. და რადგანაც არ მაქვს იმის საშუალება, ბუშების ტეხასის რანჩოს “ვუმტვრიო საკეტურები და ვლეწო ტაძრები კელაპტრიანი”, ჩემი ბლოგიდან მოვიფხან გულს და დავწერ 10 ბუშიზმს (სულელურ, უაზრო გამონათქვამებს, რომლებიც სხვადასხვა დროს მის ბაგეთაგან იფრქვეოდა)

1) მე მინდა აქ ყოფნისთვის მადლობა გადავუხადო ჩემ მეგობარს, სენატორ ბილ ფრისტს. მსურს იცოდეთ, რომ მან ტეხასელ გოგონაზე იქორწინა. ისეთივე დასავლეთ ტეხასელ გოგონაზე, როგორიც მე ვარ.

2) უკვე საუკუნენახევარმა განვლო მას შემდეგ, რაც ამერიკამ და იაპონიამ თანამედროვეობის ერთ – ერთი ყველაზე დიადი და გამძლე ალიანსი შეკრეს.

3) ვფიქრობ ომი სახიფათო ადგილია.

4) ჩვენ ბევრს ვსაუბრობთ აფრიკაზე. აფრიკა ეს არის ერი, რომელიც განუკურნებელი დაავადებით იტანჯება

5) მე ვიცი, რომ ადამიანს და თევზს ძალუძთ მშვიდობიანი თანაცხოვრება

6) ტეხასის გუბერნატორის თანამდებობაზე ყოფნის პერიოდში, მე საშუალო სკოლებში მაღალი სტანდარტები დავაწესე და მე ამ სტანდარტებს ვაკმაყოფილებდი

7) ვაცხადებ, რომ ისევ არსებობს მტერი. მტერი, რომელსაც სურს, რომ ისევ თავს დაესხას ამერიკას და ამერიკელებს. ეს არის რეალობა და მე მას ყველაფერ საუკეთესოს ვუსურვებ.

სანამ პრეზიდენტად მოვიდოდი, ჯერ პრეზიდენტში მოვედი.

9) ჩვენი მტრები ალღოიანები და წელგამართულნი არიან, ისევე როგორც ჩვენ. ისინი მუდამ ფიქრობენ, როგორ ავნონ და დააზიანონ ჩვენი ქვეყანა, ისევე როგორც ჩვენ.

10) მე არ მესმის რატომ არ უნდა იყოს ინგლისური საერთაშორისო ენა. ამ ენაზე ხომ იესო ქრისტე საუბრობდა.

5 რამ, რასაც ბავშვობაში ვფიქრობდი

ფრიად სახალისო რამ წამოიწყო ბლოგერმა დოდკამ, რომელსაც ლამის მთელი ქართული ბლოგოსფერო აჰყვა და აგერ ჩემამდეც მოაღწია შეუპოვარი კოსმიური ჯვაროსნის წყალობითაც (სამწუხაროდ “გალინკვა არ ვიცი როგორ უნდა და ვისაც ამ ორი ადამიანის ბლოგების ნახვა აინტერესებს თავად მოძებნოს:)) და ამჯერად მე მიწევს დავწერო ის 5 რამ, რაც ბავშვობაში მეგონა. (სათაურის ზეორიგინალურობაზე აღარც შევჩერდები)

1) ძალიან პატარა ვიყავი, როდესაც ფილმი “ჩუჟოი” ვნახე. იმ დღიდან მოყოლებული, ყოველთვის როდესაც მუცელი ამტკივდებოდა, მეგონა რომ საიდანღაც “ჩუჟოის” კვერცხი მქონდა გადაყლაპული და ჩემ მუცელში პატარა ურჩხული იზრდებოდა და რაღა დაგიმალოთ, საკმაოდ მეშინოდა კიდეც.

2) საკმაოდ დიდი ხანი გორში ჩამომავალი მდინარე მეჯუდა მეგონა შავი ზღვა და ვფიქრობდი, რომ ასეთი დიდ ზღვას ოკეანის სახელი უფრო შეეფერებოდა. სამწუხაროდ ჩემ პროტესტს მხოლოდ საფეთქელთან საჩვენებელი თითის ენერგიული დატრიალებით პასუხობდნენ.

3) ასევე ღრმად ვიყავი დარწმუნებული იმაში, რომ თუ რაღაც მანქანებით ტელევიზორის ეკრანში შევაღწევდი, იმ ადგილას აღმოვჩნდებოდი რომელსაც იმ დროს პირდაპირ ეთერში ვუმზერდი. საბედნიეროდ ჩემი ყოველი ასეთი მცდელობა დროულად და უხეშად იქნა აღკვეთილი.

4) ტომ სოიერის წაკითხვის მერე მწამდა, რომ თუ ახალ მთვარეს მარცხნიდან შეხედავდი, უეჭველად დაიღუპებოდი, ამიტომაც როდესაც ვიგებდი, რომ ახალმთვარეობა იყო, მუდამ მარჯვნივ კისერმოღრეცილი დავდიოდი და ვცდილობდი მთვარისთვის საერთოდ ამერიდებინა თვალი

5) მთელი ბავშვობა, თითქმის სკოლის დამთავრებამდე, ღრმა და გულუბრყვილოდ მჯეროდა ღმერთის.

“იტოგში” ერთი ცრურწმენებით გატანჯული ბალღი ვიყავი )))

მოკლედ ახლა დავთაგავ სამ ბლოგერს და მათ ბლოგებზე მივაკომენტებ ანალოგიური შინაარსის მქონე პოსტების ნახვის სურვილს.

ესენია: გ.ხუბულური, მენაკი და წერომანია

ომის ქრონიკები 8,9,10 აგვისტო

გავაგრძელო ამბავნარი…

8 აგვისტო
რადგან 7 – ში გვიან დავიძინე, 8 აგვისტოს დაახლოებით 11 – ის ნახევარზე გამეღვიძა დილით. ავდექი, ფანჯარასთან მივედი და უცებ ფანჯარა მთლიანად გაიღო და რაღაც ხმაურმაც მოაღწია. გუშინდელი ამბების გამო, გადავწყვიტე რომ ეს უბრალო რამ არ იქნებოდა და ტელევიზორი ჩავრთე, მართლაც აღმოჩნდა, რომ გორი პირველად დაიბომბა (ახალბაღის მიმდებარე ტერიტორია) გასაგები იყო, რომ კარგი რამ არ ხდებოდა.

უბანში, რომ გამოვედი ჩოჩქოლი შევნიშნე, მეზობლები შეშფოთებული აჰყურებდნენ ცას და ნერვიულად საუბრობდნენ, თუმცა ბიჭები მაინც მხნეობას ვინარჩუნებდით და უადგილოდ ვლაზღანდარობდით კოკოითსა და კულახმეტოვზე.

დედაჩემი წინა დღეს ბორჯომში იყო და მეტად შეშინებული ჩამოვიდა, ქარელთან მაშინ ჩამოუგდიათ ბომბი, სახლში რომ მოდიოდა უკვე და დაფეთებული შემოვარდა. შევეცადე მაქსიმალურად “გაქვავებული” სახე მიმეღო და დამემშვიდებინა.

ქალაქში განუწყვეტლივ ისმოდა სასწრაფოების სირენების ხმა და ელვისისწრაფით მიმქროლი მანქანების ხმაური, რეზერვისტების მწვანე კამუფლიაჟებს თვალს ვერ მოარიდებდი, ნათელი იყო რომ ქვეყანა კისრამდე გადაეშვა ომში, რომელიც, ვაგლახ რომ ასე ცუდად დამთავრდა ჩვენთვის.

ღამის 9 – ის ნახევარზე, როდესაც უკვე ნათელი გახდა, რომ რუსები კონტრშეტევაზე გადმოვიდნენ, ქუჩის ბოლოში მეგობარმა ამოიარა, რომელსაც მჭიდრო კავშირები ჰქონდა კონტრდაზვერვის სამმართველოსთან და მითხრა: “თუ წასასვლელი გაქვს, წადი, ბიჭებმა დამირეკეს ძლივს გამოვასწარით რუსებს, უკან ვიხევთო” თვითონ წასვლას არ აპირებდა.

სახლში შევბრუნდი და ჰოი საოცრებავ, 9 საათიან კურიერში წამყვანებმა უდარდელი სახით გვამცნეს, რომ ქართული ჯარები ცხინვალს მთლიანად აკონტროლებდნენ და ჯავისკენ მიიწევდნენ. ერთი წყრომით გავიფიქრე იმ ჩემ მეგობარზე და დედაჩემს ვაიძულე უარით გაესტუმრებინა მეზობელი, რომელიც თბილისში წაყვანას გვთავაზობდა.

ამ პერიოდში ჩვენ სახლში უკვე მოგროვილი იყო სადღაც 10 – მდე ადამიანი, რომლებსაც ჩვენი სარდაფის კედლების სიმტკიცის იმედი ჰქონდათ, ხმები დაირხა ამ ღამით გორი დაიბომბებაო და ჩვენც ღამის გათევა სარდაფში მოგვიხდა. უგემური ღამე გავატარეთ, ღმერთმანი.

9 აგვისტო
ამ დღეს უკვე რეზერვისტების სრული მობილიზაცია გამოცხადდა, შადრევანპირველმაც ოფიციალურად გვამცნო, რომ რუსეთის სახმელეთო ძალების 58 – ე არმია გვიტევდა და გამძლეობისკენ და ერთობისკენ მოგვიწოდა. ქალაქში გაზი გამოირთო. ცოტა ხანში ჩემი მეგობარი ვანოც მოვიდა, რომელიც იმის მიუხედავად, რომ გაწვევა არ მოსვლია, რეზერვისტობის გამო კომისარიატში საკუთარი ინიციატივით მივიდა და რაკი იქ არავინ დახვდა ჩემთან შემოვლა გადაწყვიტა. ცოტა ხანი ვისაუბრეთ და უკვე წასვლას რომ აპირებდა საშინელი გრუხუნის ხმა გავიგეთ, მომეჩვენა რომ სახლის კედლები შემოიწია და მერე გაიწია. როგორც გავარკვიეთ რუსებს დაუბომბავთ სატანკო ბაზის მიმდებარე ტერიტორია ე.წ. “ვერხვები”(დაახლოებით1200 მეტრი ჩემი სახლიდან) სადაც ვანოს სახლი იდგა. ვანო სწრაფად გაეშურა სახლისკენ და აღმოჩნდა ბომბი ზუსტად მის კორპუსს დაეცა, ბინა თითქმის განადგურდა. ეს კადრები კი ყველას აქვს ნანახი.

ამ პერიოდიდან მოყოლებული გორთან მიმოსვლა უაღრესად გართულდა და იმატა ჩვენ ტელეფონებზე შემოსული ზარების რაოდენობამ. ჩემი ძმა და მამაჩემი კიევიდან უშედეგოდ ცდილობდნენ დაკავშირებას. ქალაქიდან ვისაც შეეძლო ყველა გადიოდა, საინფორმაციო ცენტრიდანაც გვირჩიეს, დაგვეტოვებინა ქალაქი, ვინაიდან მართვის სადავეები ხელიდან გაექცათ. მოკლედ სიტუაცია ქაოსისკენ მიემართებოდა.

სწორედ ამ დროს გორის რაიონის სოფელი სკრიდან, მანქანით რაღაც სასწაულით შემოაღწია ჩვენმა ნათესავმა და იქ წასვლა შემოგვთავაზა, ჩვენც გადავწყვიტეთ რომ უკეთესი იქნებოდა თუ გორიდან დროებით მაინც გავიდოდით. დეიდაჩემმა კი სასტიკად იუარა წამოსვლა, მე მაინც აქ დავრჩებიო. სწრაფად გავიარეთ ქალაქის ცარიელი ქუჩები და ის ღამე სკრაში გავათიეთ. მთელი ღამე აღწევდა ყრუ გრუხუნის ხმა სახლში.

10 აგვისტო
სკრაში ჩასულები, ფაქტიურად ინფორმაციულ ვაკუუმში აღმოვჩნდით. ძველი ტელევიზორი თითქმის ვერ იჭერდა ვერცერთ არხს, ხოლო თუკი ვინმე მოახერხებდა ტელეფონებზე დაკავშირებას, მხოლოდ შეშინებული ხმით გვამცნობდნენ ხოლმე, თუ სად რამდენი ადამიანი დაიღუპა და რომელი დასახლებული პუნქტი დაიბომბა. ამ ზარებს თან ერთვოდა ბომბდამშენების ზუზუნი და აფეთქებების ხმა, რომელიც გორიდან მოდიოდა. ერთი ბომბი ჩამოვარდა სკრასთანაც, ტრასის ახლოს.

ეს კადრები ახლაც შენახული მაქვს.

მოკლედ 10 აგვისტო ჩვეულებრივი დღე გამოდგა, რომლის დროსაც კიდევ უფრო მატულობდა სასოწარკვეთილების და საკუთარი უძლურების შეგრძნებით გამოწვეული ზიზღის გრძნობა, როგორც გამოირკვა, ყველაზე საინტერესო და დრამატული სწორედ მომდევნო დღეები აღმოჩნდა.

მოაშორეთ აქედან სტალინი

შარშანდელი 8 და 9 აგვისტოს ქრონიკებს საღამოსკენ დავწერ, ცოტა უკეთ მჭირდება იმდროინდელი მოვლენების აღდგენა, ახლა კი გუშინ გორის ცენტრში გამართულ აქციაზე ვისაუბრებ.

როგორც ცნობილია, დაახლოებით სამი კვირის წინ, თეა თუთბერიძისა და საზოგადოებრივი ჯგუფის აქტიურობით, დაიწყო მსჯელობა 8 აგვისტოს სტალინის ძეგლის მუზეუმში გადატანის მოთხოვნით. რა თქმა უნდა ცხადი იყო, რომ 8 აგვისტოს ეს საქმე არ გამოვიდოდა (რატომ არის ეს საკითხი ასეთი პრობლემატური, მაინც ვერ გავიგე ოღონდ) მაგრამ ყინულის დაძვრაც საქმე იყო, ამიტომაც გუშინ ძალიან გამიხარდა ფეისბუქზე აქციის ორგანიზატორისგან, გიორგი გოცირიძისგან მიღებული შეტყობინება, რომ 4 საათზე აქცია იმართებოდა სტალინის ძეგლის წინ, ძეგლის გადატანის მოთხოვნით.

ნახევარი საათი უშედეგოდ ვრეკე აქეთ – იქით ხალხის შესაკრებად, ბოლოს 3 მეგობარი შევკრიბე და მათთან ერთად მივედი ცენტრში (გზაშიც ვცდილობდი ხალხის აყოლიებას, შეიძლება ზოგი მოვიდა კიდეც) აქცია კარგად იყო ორგანიზებული, აშუქებდა სხვადასხვა მედიასაშუალება (ოღონდ როგორც მერე გავიგე ბევრმა არ უჩვენა) ახალგაზრდებმა წაიკითხეს მიმართვის ტექსტი, ავაფრიალეთ ბანერები და შევაგროვეთ ხელმოწერები, ამასთან ფრიად ვტკბებოდი იმ ალაგ – ალაგ შემოხეტებული “ჰომო სოვიეტიკუსების” რიტორიკით. ღმერთმანი მიყვარს ეგ ხალხი, რომ არა ეგენი, რაზე იმხიარულებდა უბრალო მოკვდავი?

კიდევ მინდოდა აქციაზე გაჩერება, მაგრამ მეგობართან ვიყავი წასასვლელი ფრიად საჭირბოროტო საქმეზე. გზად მიმავალს, რამდენიმე ნაცნობი შემომხვდა, რომლებსაც შორიდან დავულანდივარ ბანერით ხელში მდგომი და ახლა “ხელში ჩავუვარდი”. მოკლედ წავიდა იქ სტალინიზმის ქადაგება “ეგ რო არა ძმაო, რა ვისი ძეგლი უნდა იდგეს” და ა.შ. მაგრამ ყველაზე საოცარი ის შეკითხვა იყო, რამაც აგერ 20 წლისა მოვყრილვარ და ჯერ არ მსმენია. “სტალინის ძეგლის აღება რო გინდა, იაღოველი ხარ?” ჭეშმარიტად ყბა ჩამომივარდა.

რა ლამაზია სტალინის ძეგლზე წითლად მითხაპნილი “ჩამოკვარცხლბეკდი სოსელო”. ნოდარ ლადარიას ეს ფრაზა, ამის მერე კვარცხლბეკს დაამშვენებს

პ.ს გუშინ იმდენად ბევრი საფერავი ვშთანთქე, რომ 2 საათი ქალაქში დავდიოდით მე და ვანო, ხალხს ვაჩერებდით, მანქანებში ვხტებოდით, მაღაზიებში შევდიოდით და ვეკითხებოდით: “სტალინს რააა?” ზოგი პირდაპირ კაცურად გვპასუხობდა რაც საჭირო იყო, ზოგი უხერხულად დუმდა და იღიმებოდა, მაშინ ჩვენ ვამატებდით, “გულში მაინც” და ამაზე ყველა ბედნიერი გვიქნევდა თავს. მაგარი იყო ძალიან, მაგრამ პატრულთან რაღამ მიმიყვანა ვერ გავიგე, კიდევ კარგი ეს ღამე განყოფილებაში არ გავათენე ))

ომის დღიურები

ადრე გადავწყვიტე ომის დღიურები უნდა დავწერო მეთქი, მაგრამ თავი ვერ მოვაბი. დღეს კი, მომინდა ერთი წლის წინანდელი მოვლენები მრავალი ბლოგერის მსგავსად აღმედგინა და ბლოგზე პოსტებად დამეწერა. 7 აგვისტოთი დავიწყებ.

7 აგვისტო.

ჩვეულებრივი, ზაფხულის ცხელი, მზიანი დღე გათენდა. დილით მაღაზიაში პურის საყიდლად რომ გადავედი, სამმა “ჯიპმა” აიქროლა ცხინვალის მიმართულებით. როგორც მოგვიანებით გავარკვიე, მინისტრი იაკობაშვილი მიდიოდა იქაურებთან მოსალაპარაკებლად. მაღაზიაში შეკრებილი ხალხი გაცხარებული ბჭობდა მომავალ ომზე, თუმცა მე რატომღაც ბრიყვულად მწამდა, რომ ომი არ დაიწყებოდა.

შუადღით კომპს მივუჯექი და ახალ ამბებში ვნახე ნიუსი სათაურით “კოკოითი ომს აცხადებს”. ჰოი საოცრებავ და არც ამ ნიუსზე მქონია რეაქცია, ოსი არამზადის მორიგ ბოდვად ჩავთვალე და ქალაქში გასეირნება გადავწყვიტე.

შუადღით ქალაქს, ომის დაწყების მოახლოების არაფერი ემჩნეოდა. თეატრის ბაღში მეგობრებს შევხვდი და მწვავე დისკუსია გავაჩაღეთ, მიმდინარე მოვლენების შესახებ. ერთი მათგანი, ჯიუტად ამტკიცებდა, რომ ომის შემთხვევაში, ქართულ არმიას შესწევდა ძალა 3 დღეში მოეხდინა მთელი ე.წ სამხრეთ ოსეთის ოკუპირება, მაგრამ საფუძველშივე გამოვრიცხავდით მოვლენების ასე მარტივად განვითარებას, შევთანხმდით, რომ რუსეთის სამხედრო ჩარევის პირობებში, საქართველო ფაქტიურად მარცხისთვის იყო განწირული.

საღამოს ვითარება უკიდურესად დაიძაბა, მეგობრები უკვე ჩემთან სახლში შევიკრიბეთ და აქედან მივადევნეთ თვალი პრეზიდენტ სააკაშვილის ტელე მიმართვას. “უნდა შევაჩეროთ ეს სიგიჟე” – ეს ფრაზა და სააკაშვილის გამომეტყველება დღემდე მახსოვს. თუმცა, მაინც იმ იმედით დავშორდით ერთმანეთს, რომ არაფერი ცუდი არ მოხდებოდა.

საღამოს 10 საათისთვის უბანში გავედი, ე.წ. “ბირჟაზე” და იქ მომჭრა თვალი პირველად ქართული არტილერიის ცეცხლმა. ბავშვები, ახალგაზრდები და მოხუცები, ერთნაირად სუნთქვაშეკრული ადევნებდნენ თვალს ცაზე მიმქროლ წითელ ალს და რამდენიმე წუთის მანძილზე ყველა მონუსხული შეჰყურებდა ამ სანახაობას, თუმცა ეს მომენტი დიდხანს არ გაგრძელებულა, რადგან მყუდროება გამაყრუებელმა გრუხუნმა დაარღვია – ტრასაზე ქართული ტანკების ლულები გამოჩნდა.

ახლა რომ მახსენდება, მაშინდელი სიტუაცია ფრიად რომანტიული იყო, ახალდაგებულ ტრასაზე მოხრიგინე ქართული ტანკების პატარა კოლონა ნელი სვლით მიემართებოდა ცხინვალის მიმართულებით. მთვარის და ლამპიონების შუქით განათებულ ქუჩაში გამოფენილი მოსახლეობა კი დაძაბული და უფრო სწორი იქნება თუ ვიტყვი, რომ ერთგვარი ენთუზიაზმით ადევნებდა თვალს ამ სანახაობას. თავი, სამხრეთ ან ცენტრალური ამერიკის ქვეყანაში მეგონა, სადაც სახელმწიფო გადატრიალება იწყებოდა.

სულ მალე ტანკების ხმაური მიწყდა და ერთი მეგობრის მობილური ტელეფონი აწკრიალდა. დედამისმა დაურეკა და ამცნო, რომ რამდენიმე წუთის წინ კონფლიქტის ზონაში ქართული სამშვიდობო ჯარების სარდალმა მამუკა ყურაშვილმა პირდაპირ ეთერში განაცხადა, რომ ქართული შეიარაღებული ძალები იწყებდნენ “კონსტიტუციური წესრიგის აღდგენას” ცხინვალის რეგიონში.

სავსებით ლოგიკურად, უბანში მდგომი მამრობითი სქესის ყველა წარმომადგენელი, პატრიოტული ექსკლამაციით და ხმამაღალი შეძახილებით შეხვდა ამ ამბავს… შორიდან ვიღაცის კივილი გავიგეთ, ერთმა მამაკაცმა გაიხუმრა: “გაიგეს დრო აირია და უკვე სამარადიოროდ გამოვიდნენო”. ყველამ გადაიხარხარა, თუმცა არავინ იცოდა, რომ 6 დღეში, ამის მთქმელს ენა ავბედითად უყივლებდა.

რადგან სახლში მარტო ვიყავი (დედაჩემი ბორჯომში იყო, ჩემი ძმა და მამაჩემი კიევში) მალევე შევბრუნდი და ისევ კომპი ჩავრთე. ახალი ამბები ძალიან ნელა ვრცელდებოდა, ტელევიზორის საყურებლად გვერდზე ოთახში გასვლა კი ჭირის დღესავით მეზარებოდა, ამიტომ ვანოს (ჩემ მეგობარს) სკაიპის მეშვეობით დავუკავშირდი და ღამის 5 საათამდე (ანუ დაახლოებით ამ დრომდე) მისი ვიდეოთვალით ვუმზერდი იაკობაშვილის გამოსვლებს, სადაც ის აცხადებდა, რომ ქართველები “ოსურ ბანდფორმირებებს ანადგურებდნენ”

ყოველ ნახევარ საათში ახალი სოფლის აღებას გვამცნობდა სახელმწიფო მინისტრი, ვანო კი, რომელიც კონფლიქტის ზონას 5 თითივით იცნობს, დაწვრილებით მიხსნიდა, რომელ სოფელს რა სამხედრო – სტრატეგიული დანიშნულება ჰქონდა. მე ყურებამდე გაღიმებული ვუსმენდი და გულში ჩუმად ვფიქრობდი: “ღმერთო რა ხდება, ნუთუ საქართველო ერთიანდება?… ნუთუ?…

ამ ფიქრებით გაბრუებულმა 6 – ის ნახევარზე დავიძინე, მეორე დილით გერმანულის მასწავლებელთან უნდა წავსულიყავი.